Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Hogwarts Weekly - Fred and George Weasley



Καλό μήνα παιδάκια ( θα έπρεπε να σας είχα πει πριν 15 ημέρες)

by




Εντάξει, στις 1 Απριλίου ήταν Η μέρα. Είχαν γενέθλια και ο Fred και ο George. Είχαν γενέθλια, οι θρύλοι του Hogwarts, αυτή που ήταν οι μοναδικοί που κατάφεραν να ζητήσουν κάτι από τον Πιβς, και να το κάνει. Ήταν αυτοί που τρέλαναν την Dolores Umbridge - και καλά της κάνανε-. τέλος πάντων, στις 1 Απριλίου είναι τα γενέθλια δύο βασιλιάδων Weasley.



 Τι να λέμε τώρα. Θρύλοι, οι κάπτεν φασαρίας νούμερο 2. - το νούμερο 1 ήταν ο James Potter και ο Sirius Black -

Οκ, στο πρώτο βιβλίο δεν θα μπορούσε κανείς να πει, πως κάναν κάτι συναρπαστικό, αλλά μόνο κι μόνο η ύπαρξή τους ήταν σημαντική.



''... << Κάνε στη άκρη, Πέρσι>>, είπε ο Φρεντ. << Ο Χάρι βιάζεται>>...''

''... << Ναι, θα περάσει μια βόλτα από τη κάμαρα με τα μυστικά, να πιει το τσάι του με το φίδι, τον κολλητό του.>> γέλασε χαρούμενα ο Τζορτζ...''  


Στο δύο είχαν δώσει ρέστα. Νομίζω πως το χιούμορ και τα αστεία τους θα μείνουν στην ιστορία... Έχουν πει κάτι ατάκες... μην ανησυχείτε, θα τις θυμηθούμε μαζί από την αρχή..






Ναι, ναι ξέρουμε, χρωστάμε τόσα πολλά στην προηγούμενη γενιά, αλλά σίγουρα χρωστάμε πολλά και στα κοκκινομάλλικα δίδυμα αγόρια μας. Τι συναρπαστικά τέλια σκηνή.







Άρε είναι σαν να λέμε ένα flashback σε όλες αυτές τις αξέχαστες στιγμές, με αυτά τα τέλεια αγόρια, τον James και τον Oliver, τον Oliver και τον James Phelps τους αλλιώς γνωστούς ως George και Fred, Fred και George Weasley αντίστοιχα...


                     Πόσο την ευχαριστήθηκα αυτή τη σκηνή...


                                            - κι αυτή .. -


Και καλά της κάνανε, ας μην θυμηθώ εκείνη τη σκηνή που είπε:

''... Things at Hogwarts are far worse than I feared..'' 

Αίσχος





   Μόνο για κάτι τέτοιες σκηνές αξίζει να βλέπεις Harry Potter. 
                                       Εκμετάλλευση ....

                 Στα ελληνικά, δεν το είχα πιάσει στην αρχή, μετά κατάλαβα τι εννοούσε...

Σκέψου του όμως, σχεδόν ένα χρόνο μετά, τα αστεία και οι πλάκες τελείωσαν. Δεν υπήρχαν πια δάκρυα από γέλια, μόνο από λύπη μα χωρίς τη λήθη στη ψυχή θα θυμόμαστε πάντα εκείνο το κοκκινομάλλη, γαλανομάτη αγόρι...
 Μα τα αντίο δεν τελειώνουν, είναι εκεί, και τα λες ξανά, και ξανά, χωρίς να μπορείς να ξεχάσεις εκείνες τις αξεπέραστες στιγμές...



                                     Χρόνια Πολλά λοιπόν...










2 σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...