Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Υπέροχος Κόσμος του Φίλιππου Μανδηλαρά (και όχι μόνο)


Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες!


Πάλι εδώ, με μια ανάρτηση που με βλέπω να πιάνει πάρα πολύ. Για πάρα πολλούς λόγους. Όμως ας τα πάρουμε από την αρχή: Ένας υπέροχος κόσμος.

  
Άρχισα αυτήν την ανάρτηση στις 11:00μ.μ. (έτσι έλεγε το ρολόι στην κάτω δεξιά πλευρά της οθόνης του υπολογιστή μου) και τώρα είναι 11:53μ.μ. . Έτσι, ύστερα από ένα μικρό διάλειμμα στο YouTube πάλι είμαι εδώ, να μιλήσω για το πρώτο ελληνικό βιβλίο στην ιστορία του blog μου. Εδώ είμαστε λοιπόν, να βλέπω Singles στο Mega (είμαι μεγάλη φαν) και να έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου το ότι αυτή η ανάρτηση θα πάει χάλια.

Αυτό το βιβλίο λοιπόν, μπορεί για πολλούς να μην είναι τίποτα, αλλά για εμένα είναι ο τρόπος μου να δείξω το πόσο επιφανειακοί μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι. Με λίγα λόγια το πως οι άνθρωποι καμιά φορά γίνονται πρόβατα.

Αλλά επειδή αυτή η ανάρτηση έχει τον τίτλο <<Υπέροχος Κόσμος>> πρέπει να μιλήσω για αυτόν τον ''υπέροχο κόσμο'' που πραγματεύεται μέσα σε 310 (πάνω κάτω) σελίδες.

Η αλήθεια είναι πως ο συγγραφέας το ξεκαθαρίζει από την αρχή:

<<Φίλε αναγνώστη, αν ψάχνεις ένα μυθιστόρημα με δράση, αγωνία και συνεχείς ανατροπές, καλύτερα να ψάξεις αλλού. Αυτό που κρατάς στα χέρια σου περιέχει όσα ζεις, και κυρίως, όσα σκέφτεσαι κάθε μέρα, δίχως καμία λογοκρισία.>>

Και κάπως έτσι μπαίνεις στην ζωή 14 εφήβων της Αθήνας, που τελειώνουν το γυμνάσιο, περιμένουν ένα πάρτι, μα κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον.

Από το οπισθόφυλλο:

Ένα πάρτι που κανείς δε γνωρίζει αν τελικά θα πραγµατοποιηθεί δίνει την αφορµή σε δεκατέσσερις εφήβους από την κρυµµένη µεριά της πόλης να έρθουν πιο κοντά, να συγκρουστούν, να φιλοσοφήσουν, να εκµυστηρευτούν, να ερωτευτούν και, πάνω απ’ όλα, να ονειρευτούν. Να συνειδητοποιήσουν, τελικά, ότι ζουν σ’ έναν υπέροχο κόσµο µόνο και µόνο επειδή µπορούν να κουρδίζουν κάπου κάπου το «εγώ» τους στην κλίµακα του «εµείς». Ένα µυθιστόρηµα αγαπησιάρικο, ταξιδιάρικο, ειλικρινές και τολµηρό, που αποπνέει µια τρελή τρελή αισιοδοξία!


Αν το σκεφτείς έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία του Harry Potter δεν θα έπρεπε να έχω κανένα πρόβλημα με τους 17 συνολικά (και ουσιαστικά) χαρακτήρες . Όντας όμως το συγκεκριμένο βιβλίο πολυφωνικό, κάτι το οποίο δεν έχω ξανά επιχειρήσει να διαβάσω, μου ήταν λίγο δύσκολο. Έτσι μου ήταν πραγματικά δύσκολο να προσαρμοστώ σε ένα βιβλίο που ο χαρακτήρας που μιλάει εναλλάσσεται σε κάθε κεφάλαιο. Δεν είναι τα βιβλία που έχουμε συνηθίσει. Δεν έχει τα κεφάλαια που πιάνουν 20+ σελίδες. Είναι κάτι διαφορετικό.




Σίγουρα μπορώ να κατανοήσω γιατί κάποιος θα διάβαζε μόνο βιβλία με δράση, ή δυστοπικά, ή αστυνομικά ή, ή , ή ...

Άλλα αν έχει κάποιος την όρεξη να διαβάσει κάτι διαφορετικό, κάτι πιο ''πραγματικό'' κάτι που να έχει περισσότερο σαν καλούπι τον 21ο αιώνα και να μην διαφέρει τόσο με αυτά που ζει, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να καταφεύγουμε στην ξένη λογοτεχνία. Σίγουρα μπορώ να κατανοήσω γιατί να θες να διαβάσεις ένα ''φανταστικό'' βιβλίο ξένου συγγραφέα, καθώς, ας το παραδεχτούμε, δεν υπάρχει και μεγάλη ποικιλία από τους Έλληνες συγγραφείς. Αλλά νομίζω πως έχει γίνει μια ακόμα μόδα. 

Καλά, ok, η αλήθεια είναι πως ήμουν λίγο διστακτική στην αρχή, αλλά τελικά, η συμβουλή της μαμά μου με έπεισε. Απλά δεν είναι το ίδιο στιλ βιβλίων που διαβάζω.

Αλλά ήταν στα αλήθεια ωραία εμπειρία.


Ο Σάκης, και οι περίεργες απόψεις του ως προς την γεωμετρία, τα τρίγωνα, και κυρίως τα ισοσκελή τρίγωνα.

Ή η Χριστιάνα, που έχει αδυναμία στη σοκολάτα. Αλλά για αυτή δεν είναι απλά αδυναμία. Δεν τρώει για να τρώει. Τρώει και γεύεται κάθε γεύση, κάθε χιλιοστού του χιλιοστού που δοκιμάζει. Μου θυμίζει λίγο τον Ratatouille.




Ή ο Φώτης που όλα τα φιλοσοφεί, περισσότερο και από εμένα. Που όλα τα παρομοιάζει. Που είναι ο τύπος του αγοριού που βλέπεις μια φορά στα χίλια χρόνια.

''Άδειος... 
Άδεια φιάλη αίμα, τσαλακωμένη και πατημένη σε μια βρόμικη γωνία μετά την μετάγγισή του στον ασθενή.
Έτσι νιώθω.''  

Και ύστερα είναι η Ιωάννα. Κλεισμένη στον εαυτό της. Η Ιωάννα που ακούει αλλά δεν μιλάει.

Ή η Ελεονόρα που αναρωτιέται γιατί ερωτευόμαστε με τον ίδιο τρόπο. Γιατί εσύ και η μαμά σου, ή εσύ και ο μπαμπάς σου ερωτεύεστε με τον ίδιο τρόπο..

Και τέλος ο Χρήστος. Ο άνθρωπος - κατάσκοπος. <<The eye>>. Ο άνθρωπος που όλους τους λέει : Αδελφέ ή Φίλε.. Πολύ μου αρέσει ο Χρήστος..

Και μετά, είναι άλλα 8 άτομα. 8 άτομα που λίγο πολύ έχουν όλοι κάτι κοινό. Και η αλήθεια είναι πως το πάρτι σαν πάρτι δεν μου λέει τίποτε. Αλλά όπως είπε και η Τατιάνα : Το πάρτι είναι η αφορμή.

Η αφορμή για αυτούς να γίνουν <<εμείς>> , και όχι <<εγώ>>.

Και για εμάς είναι η αφορμή να κατέβουμε λίγο από το καλάμι μας. Να καταλάβουμε πως επειδή ο διπλανό σου κάνει κάτι, δεν είσαι υποχρεωμένος να κάνεις και εσύ το ίδιο. Όλα τώρα πια έχουν καταντήσει μόδα. Η μόδα τον Star Smith, η μόδα εκείνον των τσόκερ. Η μόδα, η μόδα, η μόδα... Νομίζω πως ήρθε η ώρα να γίνεις το μαύρο πρόβατο. Γιατί καμιά φορά να διαφέρεις, δεν σε κάτι αυτόματα να μην είσαι μέρος του όλου. Σε κάνει όμως να έχεις την δική σου (και μόνο δική σου ) προσωπικότητα, σε κάνει να καταλάβεις σε τι εσύ είσαι καλός, όχι τι είναι μόδα να είσαι καλός. Απλά να είσαι ο εαυτός σου.

Επίσης για να τελειώσω μια ακόμα ανάρτηση να πω πως το βιβλίο κυκλοφορεί από της εκδόσεις Πατάκη. Μπορείς να το βρεις εδώ και εδώ.

Επίσης εδώ, είναι όλα τα τραγούδια του βιβλίου. Επίσης να πω, πως ο κύριος Μανδηλαράς έχει εκπληκτικό γούστο στη μουσική..

Αυτά..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...