Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

The Lunar Chronicles - Η τετραλογία της Σελήνης - Cress - Κρες βιβλίο 3 by Marissa Meyer


Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες!


Να 'μια πάλι κοντά σας, ύστερα από μια  ¨ διακοπή ¨ λίγων ημερών, να σας γράφω για το τρίτο βιβλίο της τετραλογίας ¨ The Lunar Chronicles¨  


Πριν από όλα θα ήθελα να πω κάτι και να ζητήσω την ειλικρινή σας γνώμη: είναι πολύ ηλίθιο που το μυαλό μου πήγε στο κρεσέντο που έχουμε διαβάσει όλοι στα βιβλία της μουσικής όταν άκουσα για πρώτη φορά το όνομά της πρωταγωνίστριας? Γιατί πραγματικά πιστεύω πως είμαι. Γιατί μετά από 720 (πάνω κάτω) σελίδες, καταλαβαίνεις πως δεν είναι έτσι.

Και να το σχολιάσω αυτό: εκεί που έχεις συνηθίσει γύρω στις 500 - 550 σελίδες το 720+ σου έρχεται κάπως μεγάλο. Αλλά δεν ήταν κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα.

Όπως και τα δύο προηγούμενα βιβλία το Κρες κυκλοφορεί από της εκδόσεις Πατάκη.
   Και αφού τελείωσα με την πολυλογία για αυτό το πρώτο κομμάτι της ανάρτησης, πάμε στο οπισθόφυλλο:

Από τότε που ήταν παιδί, η Κρες είναι φυλακισμένη σε έναν δορυφόρο που περιστρέφεται γύρω από τη Γη. Μόνη της συντροφιά οι οθόνες της.

Όλος αυτός ο χρόνος που έχει περάσει με τα κομπιούτερ την έχει κάνει εξαιρετική χάκερ αλλά τώρα πιστεύει ότι ήρθε η ώρα να απελευθερωθεί.

Γι’ αυτό τον λόγο καλεί τη Σίντερ, η οποία καταφτάνει με τον κυβερνήτη Θορν, τη Σκάρλετ και τον Γουλφ. Όμως, η παράτολμη απόπειρα διάσωσης της Κρες δεν πάει καλά και η ομάδα αναγκάζεται να χωριστεί.

Εν τω μεταξύ, η βασίλισσα Λεβάνα δεν έχει σκοπό να αφήσει κανέναν και τίποτα να σταθεί εμπόδιο στον γάμο της με τον αυτοκράτορα Κάι. Η μοναδική ελπίδα που έχει ο κόσμος για να σωθεί, βρίσκεται στα χέρια της Σκάρλετ και της Σίντερ…



Ήρθε όμως η ώρα να με ακούσετε: 

Έχουμε μια μικρή Ραπουνζέλ εδώ. Μόνο που στην δική μας περίπτωση δεν είναι ακριβώς έτσι:



  ... καθώς η δική μας Ραπουνζέλ, η Κρες, μένει σε δορυφόρο, και εκτός αυτού (που είναι πολύ ασήμαντη λεπτομέρεια και καλά) δεν έτρεφε την αυταπάτη πως η ¨κακιά μάγισσα¨ ήταν η μαμά της ή κάτι τέτοιο. Γιατί ας το παραδεχτούμε, μπορεί η πραγματική Ραπουνζέλ να ήταν φυλακισμένη σε ένα πύργο χωρίς έξοδο διαφυγής, αλλά υπήρχε αυτή η μεγάλη διαφορά πως πίστευε ότι υπάρχει κάποιος που την αγαπάει, πως την νοιάζεται. 

Σε αντίθεση η Κρες ...

... έπρεπε να ζήσει με την γνώση πως οι γονείς της την έδωσαν να την σκοτώσουν απλά και μόνο επειδή ήταν κέλυφος.  Ούτε στην αρχαία Σπάρτη δεν τα έκαναν αυτά. Καλά τώρα που το σκέφτομαι, τα κάναν και αυτοί. Και μέσα σε όλα να ξέρει πως ο μόνος λόγος που ακόμα αναπνέει είναι επειδή έχει υψηλό iq.
   Ναι η αλήθεια είναι πως στην προηγούμενη παράγραφο την έκανα να φαίνεται σαν καημένο κοριτσάκι, (π.χ. το κοριτσάκι με τα σπίρτα) αλλά δεν είναι έτσι. (τουλάχιστον όχι ακριβώς). Είναι μια πανέξυπνη νεαρή κοπέλα, που αν και δεν θα την έλεγες ατρόμητη σαν την Cider ή την Scarlet, αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχει και τόλμη. Η αλήθεια είναι δεν ξέρω αν βγάζει νόημα η προηγούμενη πρόταση, αν μπορείτε να καταλάβετε.
   Για να πω την αλήθεια, η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω για την Κρεσέντ Μουν είναι η λέξη ¨tiny¨. Βέβαια δεν είναι και απαραίτητα κακό αυτό. Ίσα ίσα, σύμφωνα με την σοφή Meyer, από όλους τους χαρακτήρες της, πιστεύει πως μοιάζει περισσότερο στην Cress.




Τώρα, όσο έχει να κάνει για την πλοκή του όλου βιβλίου θα πρέπει να έχετε καταλάβει πια πως θα μου πάρει πολύ.

Όπως και τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς, το πρώτο κεφάλαιο μιλάει για την Cress - για την πρωταγωνίστρια που πήρε το όνομά του το κάθε  βιβλίο αντίστοιχα - και δεν είναι τίποτα παραπάνω από την εισαγωγή για το πως έχει ζήσει, κατά 'κρίβεια πως έχει επιζήσει 7 ολόκληρα χρόνια. 7 ! 2.555 ημέρες πάνω κάτω. 2.555 μέρες ολομόναχη, με μοναδική παρέα τα κομπιούτερ της και με την ¨αφέντρα¨ της να περνάει να της παίρνει αίμα μια-δύο φορές τον μήνα, η Cress δεν είχε φορέσει ποτέ παπούτσια στη ζωή της. Και για πιο λόγο άλλωστε? Τι να κάνει τα παπούτσια μέσα με ένα πράγμα που στροβιλίζεται μόνο του στον γαλαξία, με μοναδική της έννοια το πως θα κάνει τα διαστημόπλοια των Lunar ( και το Ράμπιον) να είναι αόρατα στους γήινους και το πως θα βρει όσες περισσότερες πληροφορίες μπορεί, πράγμα που σημαίνει πως αυτή έφτιαξε όλες τις κρυφές κάμερες σε όλο το παλάτι.

Και για αυτό ακριβώς τον λόγο ( και για μια μεγάλη σειρά άλλων λόγων που βαριέμαι να γράφω) ρίχνει το φταίξιμο σε αυτήν για την αιματοχυσία που κόστισε την ζωή 16.000 ανθρώπων.

             Για τον θάνατο 16.000 ανθρώπων.



                         ...δεν ξέρω αν μόνο σε εμένα φαίνεται απίστευτα τρομακτικά τραγικά τραγικός αυτός αριθμός. Αλλά αν όχι, τότε μάλλον είσαι αναίσθητος, και μην το πάρεις προσωπικά.

Και βέβαια, για να λέμε και καμιά αλήθεια, κατά μια έννοια έχει ένα μικρό απειροελάχιστα μικρό ποσοστό ευθύνης για όλα αυτά τα θύματα. Αλλά σκέψου, πως αν δεν έκανες ότι σου έλεγε τότε στην καλύτερη των περιπτώσεων θα σε σκότωνε, ή στη χειρότερη να σε βασανίσει μέχρι εσχάτων.



... καλά καλά, αλάζω το θέμα και πάλι και δεν είναι σωστό. Αυτό που στα αλήθεια πρέπει να ξέρετε είναι πως είναι ότι κάνουν εκεί πάνω είναι πραγματικά φρικαλέο.


   ... πίστεψέ με, και εσύ έτσι θα είσαι στην τελευταία σελίδα του 42ου κεφαλαίου. Εμπιστέψου με.


Τέλος πάντων, ας αφήσουμε για λίγο την Cress στην άκρη και να επικεντρωθούμε σε όλους τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές.

Η Cinder, ο Thorne και τώρα με η Scarlet με τον Wolf είναι σε ένα διαστημόπλοιο προσπαθώντας να σκεφτούν ποια θα είναι η επόμενή τους κίνηση, την ίδια ώρα που που η Cinder ακολουθεί μαθήματα αυτοάμυνας και διαχείρισης της Λουναριακής* της λάμψης.

*σημαίνει η δύναμη των Λούναρ αν δεν το καταλάβατε.

Τέλος πάντων, μια μέρα λοιπόν και αφού δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν εκτός από το να κρύβονται από όλο τον πλανήτη γη, αποφασίζουν να μιλήσουν με εκείνο το μικρό χαριτωμένο ξανθό κορίτσι με τις φακίδες και τα μπλε μάτια. Την Cress. Και τότε συμβαίνει αυτό:



Αυτός εκεί ο άκρως επιτυχημένα ευγενικό και κομψός νέος στην πάνω εικόνα είναι ο Thorne. Ο μικρός ξανθός μου αδελφός.
   Βέβαια στην παρούσα φάση δεν μας νοιάζει τόσο πολύ αυτός, (αν ρωτήσετε την Cress άλλα θα σας πει) όσο το γεγονός πως μέσα σε αυτή τη μικρή ηλεκτρονική συζήτηση αποφασίζουν πως ήρθε η ώρα για την απελευθέρωση της μικρής φακιδομύτης Cress.



Αλλά όπως πάντα, υπάρχει πρόβλημα, και έτσι έπειτα από την συνεισφορά της Σύμπιλ Μίρα (Sybil Mira) η ομάδα μας καταλήγει χωρισμένη.
   Η Cinder με τον Wolf - σε απαίσια κατάσταση - και έναν Lunar βασιλικό φύλακα ονόματι Jacin. ( Βέβαια στην μετάφραση στα ελληνικά έγινε Γιάκιν, πράγμα το οποίο ακόμα δεν έχω καταλάβει.)

   Η Scarlet αιχμάλωτη των Lunar (με προορισμό φυσικά την Luna)

   Και ο Thorne στην έρημο Σαχάρα με Cress για οδηγό. Τώρα που διαβάζω αυτή τη πρόταση θυμήθηκα τον Πίτερ Παν και το αστέρι που σε πάει στη χώρα του Ποτέ, τέλος πάντων. Ναι, ναι, καλά διαβάσατε: με οδηγό την Cress, γιατί όπως ξέχασα να αναφέρω (επίτηδες?) ο Thorne είναι τυφλός. Και αν το σκεφτείς, καλά έκανε που τον έκανε τυφλό, γιατί πάνω από όλα διαβάζουμε την μελλοντική ιστορία της Ραπουνζέλ.



Και μέσα σε όλα υπάρχει ο Kai, που για να λέμε την αλήθεια, ακόμα και αν κάποιος δεν τον πολύ συμπαθεί, στο συγκεκριμένο βιβλίο σίγουρα θα τον βάλεις στη καρδιά σου. Τουλάχιστον έπειτα από το κεφάλαιο 34.


 Επίσης μην ξεχνάμε τον Dr. Erland, για τον οποίο είχα διαβάσει κατά λάθος κάτι spoil, και ... άσε, δεν μπορείς να φανταστείς τι τράβηξα. Μην ξεχνάμε τον Dr. Erland (που όλοι τον ξεχνάνε) και για την ιστορία του. Την ιστορία του ονόματός του. Της οικογένειάς του..



Και μην ξεχνάμε και την Iko. Ήθελα από καιρό να μιλήσω για αυτήν, αλλά περίμενα να διαβάσω το βιβλίο που θα της δώσει την ανθρώπινη μορφή της παρά κάτω εικόνας. Και αφού αυτό το βιβλίο ήρθε, ήρθε μαζί του και η Iko.

Μοιάζει λίγο και αυτή με την αδελφή μου. Όλη την ώρα σαρκάζεται, και κάνει αστειάκια στο άσχετο. Μου αρέσει πολύ.


Και κάπως έτσι περνάει όλο το βιβλίο.  Με υποσχέσεις...

...με εναλασέμενα κεφάλαιο και εναλασέμενους χαρακτήρες, όσπου (ποιος να το περίμενε) η ομάδα μας ξανά συναντιέται. Αλλά τα πράγματα δεν είναι όσα εύκολα τα είχαν σχεδιάσει. Το νόημα είναι πως το τέλος που προορίζεται για τον καθένα πλησιάζει...




______________________________________________________

Spoil

1.  Δεν ξέρεις ποσό πολύ ήθελα να γράψω πιο πάνω: .. για το τέλος του ... στο κομμάτι (που ήταν πραγματικά μικροσκοπικό) που μιλάω για τον Dr. Erland. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ το ήθελα. Αλλά τελικά, έκανα την καρδιά μου πέτρα και δεν έγραψα αυτές τις λίγες λέξεις.


2. Είμαι πραγματικά χαρούμενη γιατί το τέλος της κύριας ανάρτηση τελειώνει με την Cress. Τουλάχιστον η εικόνα μιλάει για αυτή. Διότι, μπορεί τα βιβλία να είναι εκπληκτικά, όμως το γεγονός, πως το τελευταίο κεφάλαιο και αυτού του βιβλίου είναι αφιερωμένο στην Cinder, είναι από τα λίγα  πράγματα που δεν μου άρεσαν. Έτσι είμαι πραγματικά χαρούμενη που είχα αυτή τη δυνατότητα.

3. Από τα πιο ωραία πράγματα που διάβασα σε αυτό το βιβλίο και με έκαναν (κι πάλι) να έχω ηλίθιο χαμόγελο, ήταν η φάση η σοφή Meyer μιλάει από μέρος της Cress και μας  ¨εξομολογίται, πως η Cress δεν ένιωθε ότι είχαν την απαραίτητη σχέση, για να έχει την τιμή να το φωνάζει με το μικρό του όνομα. Thorne. Και ήμουν κάπως: φωνάζω όλους τους πολιτικούς μας με το μικρό τους, τον Σέξπιρ, τον φωνάζω William , και η Cres δεν φωνάζει τον Thorne, Thorne?


3. Όπως είπα και πιο πάνω, είχα διαβάσει κατά λάθος κάτι spoiler για τον πατέρα της Cress, και δεν ήξερα από που μου ήρθε. Είναι από τους λίγους χαρακτήρες για τους οποίος έκλαψα.

3/5. Την ημέρα που είχα φτάσει στο κομμάτι για τον θάνατο του Dr. Erland είχε τύχει να παίζω με κάτι βόλους (ξέρω, πολύ παλαιολιθικό) και είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό όταν η σοφή Meyer είχε παρομιασει τα νεκρά μάτια του με βόλους. Αλήθεια.

4. Δεν μπορούσα να το πιστέψω πως της κόψαμε στα αλήθεια το δάχτυλο. Η αλήθεια είναι πως κάποτε είχα δει μια ζωγραφιά με την Scarlet με κομμένα δάχτυλα, αλλά το προσπέρασα. Ήταν πραγματικά βάρβαρο, και ύπουλο, και ξεδιάντροπο, και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Αλλά, βέβαια, τι περιμένεις από έναν άνθρωπο που στο πρώτο βιβλίο, παραλίγο να κάνει μια καμαριέρα να βγάλει το μάτι της με ένα μαχαίρι? Με αηδιάζει τόσο πολύ η Levana. Πραγματικά της αξίζει το όνομα Evil queen ή κάτι τέτοιο.

5. Όταν η Cinder ουσιαστικά βασάνισε την Sybill, τρόμαξα. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως η Cinder μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο. Εκείνη τη στιγμή το μυαλό μου είχε πάει στην Bellatrix Lestrange όταν είχε βασανίσει την Alice και τον Frank Longbottom. Ok, κατανοώ πως με αυτό τον τρόπο όχι μόνο έσωσε τον εαυτό της, αλλά και τους φίλους της, αλλά και πάλι...

6. Στεναχωρήθηκα όταν αναγκάστηκαν να βάψουν το Ράμπιον, γιατί αυτό σήμαινε πως έπρεπε να καλύψουν και εκείνη την ζωγραφιά που είχε κάνει ο Thorne.

7. Ήταν εκπληκτικά τέλεια στιγμή όταν είχαν πάει σε εκείνο το χωριό και τα παιδιά σχεδίαζαν ρομποτικά μέλη στα χέρια του. Ήταν συγκινητικό.

7/5. Έτσι΄, όταν ήρθα εκείνη η Lunar, και τους σφάξαν όλους, στεναχωρήθηκα πάρα πολύ.

8. Δεν έχω λόγια για το φιλί του Kai με την Cinder. Δεν ήταν σίγουρος αν έφταιγε η λάμψη της ή όχι, αλλά ήταν τέλειο.

9. Πραγματικά δεν θέλω να φαντάζομαι, τι θα κάνουν στη Scarlet εκεί πάνω. Όση βοήθεια μπορεί να της παράσχει η Winter.

10. Νομίζω πως αυτή τη φόρα τα spoiler μου έμοιαζαν περισσότερο με το : 13 facts about me. Αλλά δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου.

11. Πριν το ξεχάσω, μου άρεσε πολύ αυτό και ήθελα να σας το δείξω:


Ένα ακόμα βιβλίο και το τέλος του.




3 σχόλια:

  1. Μολις ανακαλυψα οτι ειμαι αναισθητη...γιατι το πρωτο πραγμα που σκεφτηα μολις διαβασα τα 16000 θυματα ηταν:"τοσοι λιγοι;"
    Ευχαριστω πολυ😂😂😂

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. δεν ξέρω τι να απαντήσω σε αυτό ...

      Διαγραφή
    2. Δεν χρειαζεται να απαντησεις,μου το χουν πει κι αλλοι αλλα τωρα εγινε νομιμο οπως φαινεται 😂😭
      Επισης εκει ππυ αναφερεις οτι το πρωτο πραγμα που σκεφτηκες οταν διαβασες "Κρες" ηταν το Κρεσεντο...λοιπον,σιγουρα ειναι καλυτερο απο εμενα που δεν σκεφτηκα τιποτα😛

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...