Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

The Lunar Chronicles series - Η τετραλογία της Σελήνης - Scarlet - Σκάρλετ βιβλίο 2 by Marissa Meyer


Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες


Ναι 'μαι πάλι αυτή τη φορά, για το δεύτερο βιβλίο της τετραλογίας ''The Lunar Chronicles'', την Scarlet που όπως φαίνεται δεν είναι μόνο τα μαλλιά της ο λόγος που ονομάστηκε έτσι.

  
Παρόλο που η Marissa Meyer είναι τρελή φαν της μικρής γοργόνας της Disney, κοινός Άριελ, δυστυχώς δεν έχουμε κανένα δημιούργημά της περί τούτου.

Αυτή τη φορά είναι η σειρά μιας ακόμα διασημότητες στο κόσμο των Παραμυθιών. Ύστερα από την Σίντερ αλλιώς Cinderella - Σταχτοπούτα, έρχεται η Scarlet που πιθανότατα να πήρε το όνομά της από την κόκκινή της κάπα. Λάθος. Κόκκινο φούτερ. Μα φυσικά μιλάω για την Κοκκινοσκουφίτσα.


 Θα μπορούσα να πω πως η Scarlet είναι ο πιο ρεαλιστικός ρόλος στο πλαίσιο της δικής μας πραγματικότητας. Ας τα πάρουμε ένα ένα:

1) Η ''μητέρα'' της την παράτησε, αφήνοντάς την μόνη, με τον ''πατέρα'' της.

2) Ο ''πατέρας'' της έπαθε εθισμό στο αλκοόλ, και δεν ξέρεις που θα σε βγάλει.

Έτσι, είδε και απόειδε και πήρε τον ομματιών της και πήγε να ζήσει με τη γιαγιά της. Κάτσε όμως, επειδή δεν νομίζω η μετάφραση να έχει τα καλύτερα αποτελέσματα να το επαναλάβω:

Μην έχοντας πια οικογένεια και μην μπορώντας να αντεπεξέλθει με έναν ''πατέρα'' πιωμένο στις τρεις το ξημέρωμα, αποφασίζει να ζήσει με τη γιαγιά της σε ένα μικρό αγρόκτημα στα Νότια της Γαλλίας, το γραφικό Ριέ (Rieux). Όσο ''γραφικό'' μπορεί να είναι κάποιο μέρος μετά τον τέταρτο παγκόσμιο πόλεμο.

Α, γιατί ξέχασα, η Scarlet μένει στη Γαλλία...

Και όταν λέω αγρόκτημα, εννοώ τη λέξη με όλη της την σημασία. Ένα αγρόκτημα με κοτούλες και αγελάδες, με ντοματούλες... τον κόκορα να σε ξυπνάει στις 6 το χάραμα.

Ως εκ τούτου, η Scarlet χρειάζεται να παίρνει τα αυγά από τις κότες, να αρμέγει τις αγελάδες, να ποτίζει τις ντομάτες, να βάζει τη χύτρα να βράζει για να βράσει τον κόκορα. Εκτός και αν τον κάνει στιφάδο (αστειάκι χαχα)

Κάνω όλη αυτή την εισαγωγή για να καταλάβετε πως η Scarlet δεν είναι όποια και όποια, έχει σκληραγωγηθεί, είναι ικανή να προστατέψει τον εαυτό της. Εδώ να φανταστείς το δώρο της γιαγιάς της για τα ενδέκατα γενέθλιά της ήταν ένα περίστροφο. Επίσης μπορεί να ξεπουπουλιάσει και πάπια.

Αλλά... όπως σε κάθε βιβλίο - και κάθε πραγματική ζωή - η Scarlet έχει προβλήματα (όπως και πάλι μπορείτε να δείτε από το οπισθόφυλλο) : κάποιος απήγαγε τη γιαγιά της. Ναι λείπει εδώ και εβδομάδες και ένας Θεός ξέρει αν ζει ή εάν πέθανε. Επίσης κανείς δεν ξέρει αν έφυγε οικειοθελώς, ή κάποιος την πήρε. Ένα είναι σίγουρο: το τσιπ ταυτότητάς ήταν ακουμπισμένο στο τραπέζι γεμάτο αίματα.

Και τότε έρχεται για να της ταράξει τα νερά ο Wolf (αυτό κι αν είναι περίεργο όνομα) με τα καταπράσινα μάτια, και την υπερφυσική δύναμη. Ο Wolf που δε έχει φάει ποτέ ντομάτες, ελιές, μπρόκολο, καρότα.

Ο Wolf που παραλίγο να σκοτώσει τον αντίπαλό του πάνω στο ρινγκ.


Ο Wolf που θα την βοηθήσει να βρει την γιαγιά της. (λες και δεν το ξέρεις από το οπισθόφυλλο.) Κάτσε, είπα <<σώσει>>? Ουψ.

Τα πεπρωμένα της Σίντερ και της Σκάρλετ συγκλίνουν καθώς η απειλή των Λούναρ εξαπλώνεται σε όλη τη Γη...

Η Σίντερ, η μηχανικός-σάιμποργκ, επιστρέφει σε μια συναρπαστική συνέχεια της Τετραλογίας της Σελήνης. Αν καταφέρει να δραπετεύσει από τη φυλακή, θα γίνει η πλέον καταζητούμενη δραπέτισσα της Κοινοπολιτείας.

Χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κάπου στη Γαλλία, η έφηβη Σκάρλετ Μπενουά αναζητεί τη γιαγιά της που έχει εξαφανιστεί. Όταν η Σκάρλετ συναντά τον Γουλφ, έναν μαχητή των δρόμων που ίσως έχει πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται η γιαγιά της, νιώθει δυσπιστία αλλά και μια παράξενη έλξη. Καθώς η Σκάρλετ και ο Γουλφ ξετυλίγουν το κουβάρι του μυστηρίου, συναντούν τη Σίντερ κι έρχονται αντιμέτωποι με ένα ακόμα μεγαλύτερο αίνιγμα. Τώρα πρέπει όλοι μαζί να προλάβουν τη μοχθηρή Λεβάνα, βασίλισσα των Λούναρ, η οποία είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα ώστε ο γοητευτικός πρίγκιπας Κάι να γίνει σύζυγος, βασιλιάς και -κυρίως- αιχμάλωτος της.




Για ένα πράγμα για το οποίο φημίζονται
τα βιβλία της ''νέας'' γενιάς είναι για την γρήγορη πλοκή, το σασπένς. Και φυσικά αυτά τα στοιχεία δεν λείπουν από αυτό το βιβλίο.

Σε μηδαμινό χρόνο, η Scarlet έχει παρατήσει τις υποχρεώσεις της. έχει αψηφίσει τα πρέπει της, και ταξιδεύει με προορισμό το Παρίσι και συνοδοιπόρο της τον Wolf. Θα υπάρχουν όμως απρόοπτα σε αυτό το ταξίδι. Μια ξαφνική επιδημία λετούμωσης (Letumosis) - ο λόγος για εκατοντάδες θανάτους - και η εμφάνιση ενός τύπου με μυτερά νύχια που θα παίζει τον ρόλο του καταλύτη.

Μα δεν είναι μόνο η Scarlet αυτή που βασανίζετε. Ο Wolf μάχεται με το δικό του υποσυνείδητο. Τον ίδιο του τον εαυτό. Ή μάλλον αυτόν τον κάποιο που έχει μπει μέσα στο μυαλό του. Μια άνιση μάχη. Ο Wolf νομίζω πως είναι ένας από τους πιο περίπλοκους χαρακτήρες. Κρύβει πολλά, δεν του αρέσει να ανοίγεται, και έχει χτίσει ένα τείχος γύρω του, κάνοντάς τον να μοιάζει αρκετά απρόσιτος. (Σε όλους σας πήγε το μυαλό στον Theo James, σωστά;) Ο Wolf είμαι σχεδόν σίγουρη πως στο σχολείο θα ήταν ο μυστηριώδης τύπος, αυτός που δεν μιλάει πολύ, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι έξυπνος. Άρα, ο τύπος του αγοριού που θα μου κέντριζε το ενδιαφέρον.
Τελικά, κάτι τέτοιοι τύποι χρειάζονται όλοι τους την δική τους Scarlet, όπως και αν την λένε...

Παράπλευρες απώλειες υπάρχουν από παντού. Επειδή το βιβλίο δεν μας δείχνει μονό το ''ταξίδι'' της Scarlet και του Wolf, αλλά και της Cinder και του Captain Carswell. Εγώ θα τον φωνάζω Thorne. Ο Thorne είναι η προσωποποίηση του αγγέλου:
   ξανθά μαλλιά, μπλε μάτια, έντονα ζυγωματικά και μια γυναικουλίστικη πλευρά στο θέμα κατσαρίδες, όπως είπε η σοφή Marissa Meyer. Ήρεμα κορίτσια, μόνο μια μπορεί να το έχει, και αυτή δεν έχει κάνει ακόμα την εμφάνισή της. Πάντως θέλω να σας πω, πως παρόλο που όπως έχω ξανά πει έχω αδυναμία στους μελαχρινούς, ο Thorne, με έκανε να νομίζω σαν να βρήκα τον αδελφό μου. Κάνει σχόλια για όλες αυτές της περίεργες καταστάσεις, σαρκάζεται, αυτοσαρκάζεται, και νομίζω πως αν εξαιρέσουμε το εξωτερικό κομμάτι είναι η αρσενική εκδοχή μου.





Και ενώ αυτοί οι δύο κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να αποδράσουν από τη φυλακή τους και κάνουν σχέδια, η Scarlet έρχεται αντιμέτωπη με μια μεγάλη αλήθεια.

Το βιβλίο όμως δεν έχει μόνο αυτές τις δύο πλευρές: της Scarlet και του Wolf , της Cinder και του Thorne. Υπάρχει και ο πρίγκιπας Kai, νιν Αυτοκράτορας, που μπορεί να μην είναι στη μάχη σώμα με σώμα, αλλά πρέπει να σκεφτεί καθαρά και με λογική. Πράγμα που δεν έκανε. Μα και ο Kai μάχεται με τον εαυτό του, το μυαλό του και την καρδιά του. (Άλλος Wolf μας βρήκε). Πιστεύω πως από το δεύτερο βιβλίο πήραμε την πιο ολοκληρωμένη πλευρά του Kai, αν μπορώ να το πω έτσι. Μας δείχνει πως σκέφτεται και πως ενεργεί, τι είναι το φαινομενικά σωστό και τι στα αλήθεια θα έπρεπε να κάνει.

Και με τα πολλά, έπειτα από τρικυμίες και φουρτούνες, οι δρόμοι των τεσσάρων πρώτων συναντιούνται, και το παιχνίδι μπαίνει σε εφαρμογή.

_______________________________________________________

Spoil

1. Ποιο πάνω σε αυτή την ανάρτηση, γράφω σε μια φάση : Παράπλευρες απώλειες υπάρχουν από παντού. Ε λοιπόν είναι μεγάλη ειρωνεία γιατί δεν εννούσα τον Ran ή εκείνη την αστυνομικό. Εννοούσα τα δέκα χιλιάδες θύματα τον τριακοσίων στρατιωτών της Λούνα.

(το ξέρω πως η εικόνα είναι λίγο άσχετη, αλλά μου κάνει κάτι σκοτεινό, κάτι τρομακτικό, και το ίδιο μου προκαλεί και μόνο η ιδέα δέκα χιλιάδων νεκρών, από την διαταγή μονάχα ενός ''ανθρώπου'')


2. Μιας που αναφέρθηκα στον Ran, τον Ωμέγα αδελφό του Wolf, ήθελα να πω πως υπάρχει μια ακόμα θεωρία ως προς το ποια ιστορία διαδραματίζεται στο δεύτερο βιβλίο. Σύμφωνα με πολλούς, η Κοκκινοσκουφίτσα είναι η ιστορία της Scarlet και του Ran, ενώ η ιστορία της Scarlet και του Wolf δεν είναι άλλη παρά αυτήν της Πεντάμορφης και του Τέρατος. Και νομίζω πως σε τελική ανάλυση, είμαι και εγώ υπέρ αυτής της θεωρίας, καθώς νομίζω πως η κλασσική ιστορία, αυτή που ήθελε να αλλάξει η σοφή Meyer είναι η ιστορία της κοκκινοσκουφίτσας που την έφαγε ο λύκος. Και μόνο αυτό δεν έγινε με την Scarlet και τον Wolf. Βέβαια μετά θα μου πεις γιατί την Scarlet την λένε Scarlet, γιατί στο εξώφυλλο υπάρχει μια κόκκινη κάπα? Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω, αλλά αν σε τελική ανάλυση η σοφή Meyer μου έμοιαζε λιγάκι, η απάντηση θα ήταν πως ουσιαστικά το εξώφυλλο ήταν ειρωνεία, ή λογοπαίγνιο. Αν μου έμοιαζε...

3. Αν και το δεύτερο βιβλίο που έδωσε μια πολύ πιο ''γεμάτη'' εκδοχή της ιστορίας που πραγματεύεται δεν ήμουν καθόλου ευχαριστημένη με τον τελευταίο κεφάλαιο. Με το τελευταίο κεφάλαιο, όχι με το τέλος του βιβλίο. Αυτό που δεν μου άρεσε τέλος πάντων είναι πως παρόλο που το βιβλίο λέγεται Scarlet, άρα προφανέστατα η κύρια πρωταγωνίστρια είναι η ίδια η Scarlet, πιστεύω πως θα έπρεπε το τελευταίο κεφάλαιο να είναι περισσότερο της Scarlet παρά της Cinder. Βέβαια μάλλον είμαι η μοναδική που πιστεύει κάτι τέτοιο καθώς ο ίδιος ο εκδοτικός οίκος, οι εκδόσεις Πατάκη έχουν πρώτα στην στήλη των πρωταγωνιστών την Cinder και ύστερα την Scarlet.

4. Νομίζω πως θα έπρεπε να το περιμένω πως η γιαγιά της Scarlet στο τέλος δεν θα τα κατάφερνε. Θέλω να πω, πως ο άνθρωπος της ζωής της πέθανε (καλά, αυτοκτόνησε, αλλά ποιος ξέρεις κάτω από ποιες συνθήκες) για να προστατέψει την πριγκίπισσα Selena, άρα μάλλον θα έπρεπε να το υποπτευθώ πως αυτοί οι δύο θα κατέληγαν στο ίδιο τέλος, για τον ίδιο λόγο.

5.  Όλο αυτό με την Scarlet-Wolf μου άρεσε πολύ, ήταν αρκετά ρομαντικό χωρίς να ξεπερνάει τα όρια του γλυκανάλατου. Αλλά έχοντας την άποψη πως η αγάπη θέλει χρόνο και χώρο, πιστεύω πως κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα ζητούσε από κάποιο άλλο λογικό άνθρωπο να γίνει το Άλφα Θηλυκό του, το άλλο του μισό, τον σύντροφο της ζωή του, μέσα σε μια γνωριμία μιας εβδομάδας. Αλλά πρέπει να πω την αλήθεια, την πρώτη φορά που ξεφύλλισα το βιβλίο και όλος κατα λάθος το χέρι μου πήγε προ το τέλος, και διάβασα την φράση Άλφα Θηλυκό, είχα ένα πολύ ηλίθιο χαμόγελο.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...