Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

Το τέρας έρχεται - A monster calls by Patrick Ness

Γεια σας παιδιά. 



Αυτή η ανάρτηση θα έπρεπε να είχε ανέβει χθες, αλλά ο υπολογιστής μου είχε χαλάσει. Αλλά δείτε με! Είμαι ξανά εδώ! Είτε το θέλετε είτε όχι.

Μόλις προχθές το βράδυ το τελείωσα και πρέπει να πω πως έκλαψα περισσότερο και από τι Me before You. Σκέψου!

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη και η εικονογράφηση της παλιάς έκδοσης είχε αναλάβει ο Jim Kay. 



Ένα βράδυ στο παράθυρο του δεκατριάχρονου Κόνορ εμφανίζεται ένα τέρας. Δεν είναι, όμως, το τέρας που περίμενε - εκείνο του εφιάλτη που βλέπει σχεδόν κάθε βράδυ από τότε που ξεκίνησε τη η μητέρα του τη θεραπεία.
Αυτό το τέρας είναι διαφορετικό:
είναι ένα πελώριο δέντρο που περπατά. Ένα δέντρο άγριο, αρχέγονο, που ζητά από τον Κόνορ το πιο επικίνδυνο πράγμα στο κόσμο: την αλήθεια.


Είναι περίεργο που δεν φοβάται ο Κόνορ. Αλήθεια. Εγώ αν ξυπνούσα στις 12:07 και απέξω στην αυλή (όχι ότι έχω αυλή) με περίμενε ένα τέρας νομίζω πως δεν θα ήταν αυτή ακριβώς η αντίδρασή μου. Όχι ότι θα μπορούσε να μου συμβεί ποτέ αυτό. Ποτέ.

¨Γιατί πάντα είναι 12:07 όταν έρχεσαι?¨


Αλλά στη δική μας περίπτωση το τέρας έρχεται για ένα λόγο, περπάτησε για μια τέταρτη φορά για ένα συγκεκριμένο σκοπό. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι διαθετημένος να μας πει ποιος είναι αυτός.



Έχω την αίσθηση πως κάποτε είχα πει ότι όταν οι άνθρωποι μιλούν για την αγάπη συνήθως καταλαβαίνουν για το άλλο τους μισό. Για το soulmate τους. Όλοι καταλαβαίνουν για το τρελό και παράφορο έρωτα. Αλλά αυτή τη φορά δεν είναι έτσι. Εδώ μιλάμε για τον Κόνορ Ο'Μάλλευ και την μαμά του. Κανένα άλλο.





Βέβαια αυτό που είπα είναι πολύ τελεσίδικο. Φυσικά και υπάρχουν και άλλοι: η γιαγιά, (η μάμά της μάμας του) ο μπαμπάς, (δεν έχει το δικαίωμα να λέγεται έτσι) η Λίλι, (έκανε ένα λάθος και προσπαθεί να το διορθώσει) ο Σάλλυ και ο Άντον, (τι χαζά αγόρια) ο Χάρι (ένας πανέξυπνος τραμπούκος).  Και ύστερα πολλοί, και συνάμα κανένας.


Α, ναι. Και το τέρας. Πως το ξέχασα?





Λοιπόν.. μπορεί να μην είναι διευθετημένος να μας πει τον λόγο που ήρθε (άμεσα τουλάχιστον) είναι διαθέσιμος όμως να μας πει τις ιστορίες του.

Πολύ βλακεία ακούγεται, έτσι? Για τον Κόνορ τουλάχιστον αυτή είναι η γνώμη του. Βλακείες.


Τρεις ιστορίες με πρωταγωνιστή μια μάγισσα ή ένα πρίγκιπα ή ακόμα και ένα φάρμακο από ένα ήμερο έλατο. Ιστορίες που έχουν ένα κοινό: Το τέρας.

Προσωπική μου άποψη είναι πως μέσα από την κάθε ιστορία προσπαθεί να μας κάνει να καταλάβουμε ποιος είναι τελικά ο κακός της υπόθεσης. Ο bad guy.

Και μέσα σε όλα, αυτό το βιβλία μιλάει για πολλά πράγματα. Αλλά αν υπάρχει ένα πράγμα που εγώ κράτησα από αυτό το βιβλίο - και πάρε το όπως θέλεις - είναι αυτό που είχε πει το τέρας κάπου κοντά στην αρχή:

¨Τι είναι όμως όνειρα? Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος πως δεν είναι όλα τα άλλα όνειρο?¨

Ποιος ξέρει αν πραγματικά διαβάζεις αυτή την ανάρτηση? Και μήπως αυτά που ονειρεύτηκες χθες βράδυ, ήταν όνειρο ενός ονείρου?

Ναι, σίγουρα αυτό κράτησα Patrick Ness. Να είσαι σίγουρος.

Το νόημα είναι εσύ τη θα κρατήσεις.

______________________________________________________

Spoiler:

1. Κεφάλαιο: Σχολείο. Και ξαφνικά εκεί που λέω πως πρέπει να μείνω μακριά από τον Harry Potter, έρχεται ο Patrick Ness ο οποίος έχει μετατρέψει τον μελαχρινό γενναίο Harry, σε ένα ξανθό τραμπούκο , που - ας το παραδεχτούμε- είναι πανέξυπνος. Και έπειτα πετάει το όνομα: Άντον. Σαν να λέμε Άντον Μόρβολ Χερτ (παραδείγματος χάρη). Και για να ολοκληρωθεί το καρέ έρχεται η Lily και αυτό ήταν, το αποφάσισα. Ο Harry Potter θα με ακολουθεί για μια ζωή. Ίσως και στην επόμενη.

¨ Ένα σημάδι που προσέλκυε τον Harry όπως ο μαγνήτης το σίδερο.¨

2. Νομίζω πως ουσιαστικά το τέρας δέντρο είναι ο ίδιος ο Κόνορ. Οι φόβοι του. Οι φόβοι του Κόνορ. Ναι, αυτό είναι. Η προσωποποίηση των φόβων του.

2/5:  Και ένας λόγος για να το πιστεύω, είναι επειδή όταν το τέρας μιλάει, τα λόγια του είναι γραμμένα με απλά πλάγια γράμματα (στην ελληνική έκδοση τουλάχιστον) και όχι με εισαγωγικά ή κάτι παρόμοιο.

3. Αντιπαθώ τον μπαμπά. Το ξέρω και μπορώ να το κατανοήσω πως έχει μια ακόμα οικογένεια στην Αμερική, αλλά το να παρατάς το παιδί σου στην άκρη του πλανήτη απλά και μόνο επειδή η γλυκιά Στέφανι του είπε πως η κόρη τους είναι <<λίγο κρυωμένη> αυτό πάει πολύ. Και μαζί με τον Μπαμπά - Λίαμ αντιπαθώ και την Στέφανι.

4. Σε ευχαριστούμε από τα βάθυ της καρδιάς μας Siobhan.

5. Θυμάμαι που στην βιβλιοθήκη της γειτονιάς και μια γνωστή μου μού έδειξε το: Τέρας έρχεται - A monster calls. Το πρόβλημα είναι πως η βιβλιοθήκη της γειτονιάς είναι παιδική και δεν ήξερα τι να περιμένω. Έτσι όταν μου έδειξε το βιβλίο το άφησα στην άκρη. Και τώρα κατάλαβα πόσο επιφανειακή ήμουν. Απόλυτα επιφανειακή.

6. Ήταν πραγματικά μεγάλη τιμή για εμένα να διαβάσω αυτό το βιβλίο. Είναι αυτό το συναίσθημα που νιώθω: ο κόσμος χρειάζεται βιβλία σαν και αυτό. Άρα, ένα ακόμα μεγάλο ευχαριστώ.

 7. Το ότι ο Κόνορ κρυφά μέσα του θέλει όλο αυτό να τελειώσει θεωρώ πως είναι το λιγότερο εγωιστικό πράγμα. Βλέπει τη μαμά του να πεθαίνει - όσο και αν δεν θέλει να το παραδεχτεί- . Όλοι θα ζητούσαν κάτι τέτοιο. Θα ήταν η λύτρωσή της. Και τελικά την βρήκε.

8. Μπορεί να φταίει που εγώ είμαι εγώ αλλά το τέλος του βιβλίου και ο θάνατος της μαμάς δεν ήταν κάτι αναπάντεχο.

9. Έχοντας περάσει πάνω από μια εβδομάδα από τότε που το διάβασα, στο μυαλό μου κλωθογυρίζει αρκετά. Και τώρα πια δεν είμαι σίγουρη αν η μαμά του είναι νεκρή. Και δεν είναι η δικιά μου αυταπάτη για να γλυκάνω το πονεμένο εγώ μου, είναι πως πραγματικά νιώθω πως ένα κομμάτι του εαυτού μου πιστεύει πως δεν έχει πεθάνει.

P.S. Patrick Ness, μου χρωστάς ένα πακέτο χαρτομάντιλα. 





2 σχόλια:

  1. Χμ...λοιπον,αυτο το βοβλιο με ακολουθει παντου.Και λεγοντας παντου,εννοω κυριολεκτικα ΠΑΝΤΟΥ.Στα ξεχασμενα βιβλιοπωλεια της πολης,στη βιβλιοθηκη,στα public.Η παλια εκδοση.Η καινουρια εκδοση.Και τωρα αυτο....οποτε μαλλον ηρθε ο καιρος να το παρω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως ναι, ήρθε η ώρα (*δήθεν σοβαρό ύφος)

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...