Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2016

Η Επιλογή - The selection by Kiera Cass βιβλίο 1

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες



Πολύ χαίρομαι που θα αρχίσω να σας σχολιάζω μια ακόμα σειρά βιβλίων. Και έχω βρει τόσα ωραία images και δεν μπορώ να περιμένω μέχρι να σας τα δείξω. Τι χαρά!

 Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, καθώς και όλα τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς που ακολουθούν (και που θα σας κάνω ανάρτηση φυσικά). 

   Νομίζω πως όλοι λίγο πολύ ξέρουμε σε τι αναφέρεται το βιβλίο. Είναι 35 κορίτσια. Και είναι 1 πρίγκιπας. Μια λοιπόν θα γίνει πριγκίπισσα. 



               Η πρωταγωνίστριά μας είναι η Αμέρικα Σίνγκερ.

... η οποία για εμένα είναι πολύ περίεργο κορίτσι. Γιατί 1) είναι κοκκινομάλλα 2) παίζει βιολί - και τραγουδάει - 3) έχει γαλάζια μάτια.

Ε, εγώ ξέρω μια κοπέλα από το σχολείο που έχει 1) έχει κόκκινα μαλλιά 2) παίζει βιολί - και τραγουδάει - 3) έχει γαλάζια μάτια. Και εκτός αυτού γενικά μοιάζουν πολύ σας χαρακτήρες. Αλλά αυτό μάλλον δεν σας νοιάζει.

Από το οπισθόφυλλο:

Για τριάντα πέντε κοπέλες, η Επιλογή αποτελεί την ευκαιρία της ζωής τους. Την ευκαιρία να μπουν σ’ έναν κόσμο γεμάτο λαμπερά φορέματα και ανεκτίμητα κοσμήματα. Να ζήσουν σ’ ένα παλάτι και να προσπαθήσουν να κερδίσουν την καρδιά του γοητευτικού πρίγκιπα Μέιξον.Για την Αμέρικα Σίνγκερ, η πιθανότητα να Επιλεγεί είναι εφιάλτης. Γιατί σημαίνει ότι θα αναγκαστεί να απαρνηθεί τον κρυφό έρωτά της για τον Άσπεν, να αφήσει το σπίτι της για να συμμετάσχει σε ένα σκληρό διαγωνισμό για ένα στέμμα που δε θέλει και να ζήσει σ’ ένα παλάτι που απειλείται από επιθέσεις επαναστατών.Και τότε η Αμέρικα συναντά τον πρίγκιπα Μέιξον. Σταδιακά αρχίζει να αμφισβητεί όλα όσα σχεδίαζε για τον εαυτό της και να συνειδητοποιεί ότι η ζωή που είχε ονειρευτεί δεν μπορεί να συγκριθεί με ένα μέλλον που δεν είχε ποτέ φανταστεί.
   

   Και έτσι όλοι καταλάβαμε πως τελικά η America Singer μπήκε στο παιχνίδι. Και ας μην ήθελε. Κάνοντας έτσι τον εαυτό της ένα <<Τρία>>. Α, κάτσε, δεν ξέρεις τι είναι <<Τρία>>?





   Να ένα ακόμα βιβλίο που ο κόσμος είναι μελλοντικός. Κάτι το οποίο σημαίνει πως εγώ και εσείς περνάμε τους πρωταγωνιστές των βιβλίων, τουλάχιστον 200 χρόνια.  
   Έτσι, σε ένα πλανήτη που τον έχει γονατίσει ο Δ' Παγκόσμιος Πόλεμος κάπου στη βόρια Αμερική υπάρχει η Ιλέα (Illea). Ένα βασίλειο. 

   Η βασιλική οικογένεια είναι οι ονομαζόμενοι <<Ένα>>.
   Οι αμέσως επόμενοι είναι οι <<Δύο>> οι οποίοι ουσιαστικά μένουν με τις ίδιες ανέσεις όπως οι <<Ένα>> με μόνη διαφορά πως δεν διοικούν το κράτος.
  Και όλο αυτό με τους αριθμούς συνεχίζεται μέχρι τον πολυπόθητο αριθμό 8. Οι <<Οκτώ>> είναι το κατακάθι, ο πάτος, ότι κατώτερο υπάρχει. Η δικιά μας πρωταγωνίστιρια είναι ένα <<Πέντε>>, η οποία στη συνέχεια έγινε <<Τρία>> λόγο της επιλογής της.

   Ένα <<Πέντε>> που είναι ερωτευμένο με έναν <<Έξι>>, τον Άσπεν. Που για αυτόν θα βάλει το όνομά της στη κληρωτίδα της Επιλογής. Άρα, κοντολογίς, ο Άσπεν ήταν η αφορμή για την Αμέρικα να μπει στο παλάτι, να γνωρίσει τον πρίγκιπα Μέιξον. 

Αλλά, ο κόσμος τους έχει πάει λίγο πίσω, σχετικά με τον δικό μας. Να φανταστείς, στο σπίτι της οικογένειας Singer ήρθε ένας κύριος, για να σιγουρέψει πως η νεαρή (17 χρονών) Αμέρικα είναι πράγματι παρθένα. Ο Χριστός και η παναγία.
   Και, θα ήθελα πραγματικά να προσθέσω πως ότι κάνεις στο κρεβάτι σου, το κάνεις αφού έχεις παντρευτεί. Όλοι οι υπόλοιποι που δεν μπορούν να περιμένουν, σκοτώνονται, γιατί έτσι είναι ο  νόμος. Αυτός είναι και ο λόγος που όλοι παντρεύονται μικροί.
Αλλά καλύτερα να πάω στο ζήτημα επιλογή. Έχουμε 35 κορίτσια. Εγώ βρήκα μόνο 5 φωτογραφίες.

Θα μπορούσε κανείς να πει πως είναι λίγο σκύλα.



Μμμμ *γρυλίζω 

Kindness, η μόνη λέξη που μπορώ να σκεφτώ για αυτό το κορίτσι.

Λοιπόν, στη σελίδα 114 (της ελληνικής έκδοσης) είχαμε το πρώτο μας καβγά. Και την αμέσως επόμενη μέρα, την πρώτη αποχώρηση. Και έτσι έμειναν 27 κορίτσια. 

Αλλά η ζωή στο παλάτι δεν είναι τόσο ονειρεμένη όσο φαντάζει. Ναι υπάρχουν τάρτες φράουλα, ναι υπάρχουν τουλάχιστον 10 βραδινά φορέματα στη ντουλάπα σου αλλά υπάρχουν και αντάρτες. Όχι βέβαια στην ντουλάπα σου.

Το Βασίλειο της Ιλέα δεν είναι πολύ παλιό. Δεν έχει μεγάλη ιστορία. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν γράφει τώρα την ιστορία του. Ένα μεγάλο κομμάτι αυτής είναι και οι Αντάρτες. Οι Βόρειοι και οι Νότιοι. (μεταξύ μας, οι Νότοι είναι πιο... επικίνδυνοι) Αλλά αυτό θα το καταλάβεις μέσα από τις επιδρομές τους.


Και όπως φυσικά γινόταν, γίνετε και θα γίνετε για μια ζωή υπάρχει κόσμος που πεινάει. Ο Μέιξον όμως κάτι θα κάνει και για αυτό.

Μιας που αναφέραμαι τον Maxon θα ήθελα όπως πάντα να σχολιάσω.


Λοιπόν, νομίζω πως η λέξη πρίγκιπας τον αντιπροσωπεύει  απολύτως. Και δεν εννοώ πως έχει γαλάζιο αίμα. Όχι, εννοώ πως είναι ίσως από τους πιο ευγενικούς χαρακτήρες στην ιστορία των βιβλίων. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις, αλλά αυτό που θέλω να πω είναι πως είναι ο πλέον καλύτερος άνθρωπος για να κυβερνάει. Ότι και αν κυβερνάει. Βέβαια η λέξη κυβερνώ δεν είναι και ότι καλύτερο. Και ας μην αναφερθούμε στο γεγονός του ότι βγάζει φωτογραφίες. Του αρέσει η φωτογραφία!
   Η αλήθεια είναι πως δεν θα μπορούσα να πω πως είναι ιδιαίτερα ερωτεύσιμος. Βασικά, ερωτεύσιμος μπορεί να είναι, αλλά εμένα... δεν. Δεν ξέρω ακριβώς για ποιον λόγο, αλλά δεν θα μπορούσα να πω πως ελκύομαι, όσο ρομαντικός, κούκλος, χαριτωμένος και αν είναι. Και επίσης είναι πραγματικά προστατευτικός. Κοίτα τώρα αυτή η λέξη (προστατευτικός εννοώ) θα ταίριαζε περισσότερο στον επόμενο ανδρικό χαρακτήρα που θα σας σχολιάσω. Κάτι το οποίο σημαίνει πως πρέπει να αλλάξω το επίθετο αυτό... Εντάξει, το γύρισα, το ξανά γύρισα στο κεφάλι μου, αλλά δεν μου έρχεται τίποτα. Αλλά πρέπει να ξέρεις πως δέχτηκε χτύπημα κάτω από την μέση -κυριολεκτικά!- και δεν έδιωξε την κοπέλα που τον χτύπησε. Σκέψου. 


Εδώ πάλι έχουμε τον Aspen Leger. Σε αυτόν και αν κολλάει το: προστατευτικός. Είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι για αυτόν. Καλά, ίσως αυτό να είναι το δεύτερο πράγμα, ύστερα από το πόσο αφοπλιστικά πανέμορφα όμορφος είναι. Δεν κάνω πλάκα, αυτός εξωτερικά είναι ερωτεύσιμος. Αλλά και εσωτερικά είναι και από τα καλύτερα παιδιά. Και τώρα που είπα παιδιά, πρέπει να είμαστε σίγουροι πως θα ήταν υπέροχος πατέρας. Θέλω να πω, μεγάλωσε ουσιαστικά μόνος του έξι αδέλφια και μια μητέρα ύστερα από το θάνατο του πατέρα του.
Σκέψου.

Αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο είναι το μοναδικό που έχω στην κατοχή μου και είναι από την Αθήνα. Το πήρα από τα Public μια ωραία Παρασκευή ενός Νοεμβρίου και το τελείωσα μέσα στο λεωφορείο για επιστροφή στη Θεσσαλονίκη. Κάτι το οποίο σημαίνει πως το τελείωσα νύχτα, με ένα φακό στο χέρι γιατί δεν υπήρχαν φως στο λεωφορείο ενώ όλη η υπόλοιπη τάξη μου, έβλεπε James Bond στη ενσωματωμένη τηλεόραση. Εκεί που θέλω να καταλήξω όμως είναι πως παρόλο που έκατσα στην Αθήνα 2 μέρες, και ήμουν αναγκασμένη να ανέβω την ακρόπολη με τρύπιο παπούτσι -κατά τα άλλα πέρασα πολύ ωραία- μπόρεσα και το διάβασα μέσα σε 50 ώρες. Αυτό όμως έγινε πέρυσι. Φέτος για να κάνω αυτήν την ανάρτηση ήμουν αναγκασμένη να το ξανά διαβάσω. Και αυτή τη φορά μου πήρε 2/5 εβδομάδες. Και αυτό γιατί ας είμαστε ειλικρινής: σε σχέση με τα άλλα βιβλία αυτό ήταν το πιο βαρετό. Ήταν όμορφο, αλλά σε γενικές γραμμές με κούρασε. Όχι όπως τα επόμενα της σειράς.
Τι άλλο έχουμε χμ.. ραντεβουδάκια (κρυφά ή και όχι τόσο κρυφά) ένοπλους, μια απίστευτη κολλητή που η συμπεριφορά της όλο αλλάζει, μια ξινή στρίγγλα, ένας παγερό βασιλιά, το ''Δελτίο Ειδήσεων'' τις Παρασκευές τα βράδια, τσακωμοί, μια ειλικρινή θεία, ένα φιλί, κι άλλο ένα, κι άλλο ένα..
______________________________________________________

Spoiler

1. Τρία πράγματα έμαθα από αυτό το βιβλίο: το λουλούδι της Carolina είναι ο κρίνος, όταν φιλήθηκε με τον Maxon φορούσε κόκκινο φουστάνι,(όχι γαλάζιο) του Maxon του αρέσει η βανίλια σαν άρωμα. 


2. Πόσο απίστευτα αντιπαθητική και σκύλα μπορεί να είναι η Celeste Newsome? Σκέψου μόνο πως έκανε μια από τις πιο φιλήσυχες κοπέλες να την χαστουκίσει, ζήτησε -απαίτησε- από την America να της δώσει το -υπέροχο- κόκκινο της φόρεμα, (παντού κολλάει αυτό το φόρεμα) λέρωσε το φουστάνι της Kriss ανήμερα των γενεθλίων της και ξεγέλασε τον Maxon. Βέβαια δεν νομίζω να ήταν τόσο δύσκολο να τον ξεγελάσει. Ήταν επαγγελματίας. Ξέρει την δουλειά της. Και για να λέμε την αλήθεια, αυτός δεν έχει και ιδιαίτερη πείρα από κορίτσια, και τι είναι ικανές να κάνουν, για το στέμμα.

3. Όπως όλοι καταλάβαμε από το προηγούμενό μου σχόλιο το πρώτο βιβλίο της σειράς ήταν κομματάκι βαρετό. Αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως λάτρεψα όλο αυτό με την America-Aspen. Θέλω να πω, με έβαλε σε πάρα πολλές σκέψεις. Πως μπορεί κάποιος άνθρωπος να έχει τόσο περίπλοκα συναισθήματα που να φτάνει στο σημείο να φιλιέται με τον ένα, και μετά να φιλιέται με τον άλλο. Γιατί αν υπάρχει μια λέξη που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την America Singer αυτή είναι η λέξη: μπερδεμένη. Εγώ πιθανότητα να είχα πεθάνει κυριολεκτικά από της τύψεις. Έτσι, αν υπήρξε ένα πράγμα που με κράτησε σε αυτήν την ιστορία ήταν η απορία: πότε θα πει του Maxon πως ο εφηβικός της έρωτας μένει σε αυτό το παλάτι. Και πως φιληθήκανε κανά δυο φορές. Γιατί ας το παραδεχτούμε, αν έπρεπε να επιλέξω, θα διάλεγα τον Maxon.





3 σχόλια:

  1. Πολύ ωραία σειρά αν κ για να πω την αλήθεια νμζ ότι θα έπρεπε να σταματήσει στα 3 βιβλία κ να μην συνεχίσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και εμένα μου άρεσε αλλά για να είμαι ειλικρινής ακόμα δεν έχω διαβάσει το τέταρτο. Θα δω και θα σου πω.

      Διαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...