Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Αγκάθια και τριαντάφυλλα - A court of Thorns and Roses βιβλίο 1 by Sarah J. Maas

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες



Όπως είμαι σχεδόν σίγουρη, πρέπει να έχω αναφέρει σε άλλη προηγούμενη ανάρτηση, ότι νιώθω αρκετή ντροπή που δεν έχω διαβάσει ορισμένα πολυβραβευμένα βιβλία τα οποία θεωρούνται από τα καλύτερα του είδους τους, στο τομέα φαντασίας. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και αυτό.

   Με το τρίτο μέρος της σειράς να κυκλοφορεί σε λιγότερο από τέσσερις μήνες, η σειρά αυτή (μαζί με κάθε βιβλίο που έχει γράψει η Cassandra Clare για τους Shadowhunters) είναι στη κορυφή της λίστας ανάγνωσής μου. Το μόνο λοιπόν που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω σε μια υπέροχη συνέχεια.
   Η ανάρτηση αυτή προβλέπεται ιδιαίτερα μακροσκελής  - υπάρχουν τόσα πράγματα να αναφερθεί κανείς. Για αυτό, αν έχει κανείς να κάνει κάτι σημαντικό, ας πάει να το τελειώσει, και ας γυρίσει αργότερα. Μα πρώτα ας διαβάσουμε το οπισθόφυλλο:

 Έκλεψε μια ζωή. Τώρα πρέπει να πληρώσει με την καρδιά της.

Όταν η νεαρή κυνηγός Φέιρα σκοτώνει έναν λύκο στο δάσος, ένα θηριώδες πλάσμα κάνει την εμφάνισή του και απαιτεί την τιμωρία της. Η Φέιρα μεταφέρεται σε ένα επικίνδυνο, μαγικό τόπο, τον οποίο γνωρίζει μονάχα από τους θρύλους, κι εκεί ανακαλύπτει πως το πλάσμα που την αιχμαλώτισε δεν είναι ζώο, αλλά ο Τάμλιν, ένα από τα θανάσιμα, αθάνατα ξωτικά που κυριαρχούσαν  στον κόσμο τους.

Κι ενώ η Φέιρα παραμένει κρατούμενη στα κτήματά του, τα αισθήματά της για τον Τάμλιν αλλάζουν και η παγερή εχθρότητα παραχωρεί τη θέση της σε ένα φλογερό πάθος που σαρώνει κάθε ψέμα που της είχαν πει σχετικά με τον υπέροχο, αλλά συνάμα επικίνδυνο κόσμο των ξωτικών. Όμως, μια αρχέγονη, μοχθηρή σκιά απλώνεται και πυκνώνει πάνω από τη χώρα των ξωτικών και η Φέιρα πρέπει να βρει έναν τρόπο να την εμποδίσει.. ή να καταδικάσει τον Τάμλιν - και τον κόσμο του - για πάντα. 



   Το μεγαλύτερο μειονέκτημα που έχει αυτό το βιβλίο είναι πως τα γεγονότα είναι τόσα πολλά που αν προσπαθήσω να γράψω για αυτά, θα θεωρηθούν spoiler, και πιστέψτε με, δεν είναι. 
   Αλλά καλύτερα θα ήταν να τα πάρουμε όλα ένα-ένα.
  Όπως είμαι σίγουρη -σίγουρη!-  σας έχω πει πως το βιβλίο αυτό είναι ένα retelling του παραμυθιού: Πεντάμορφη και το Τέρας. Μα πολύ, πολύ πιο σκοτεινό. (σαν διαφήμιση για τις πιο σκοτεινές αποχρώσεις το γκρι ακούστηκα) 


   Όπως περιγράφει και στο οπισθόφυλλο, η Φέιρα - Feyre είναι αναγκασμένη να πάρει μια ζωή, για να σώσει άλλες τέσσερις - την δικιά τους, των αδελφών της και του πατέρα της. Την ζωή του Άντρας-Andras του ξωτικού ...



   Για να είμαι ειλικρινής, ήμουν απόλυτα προετοιμασμένη για αυτό το βιβλίο. Τόσο προετοιμασμένη σε σημείο αηδίας..
   Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν είμαι και ιδιαίτερα φημισμένη για την αυτοσυγκράτηση μου, με αποτέλεσμα να κάτσω να διαβάσω κάθε μικρό ή μεγάλο spoiler για το δεύτερο βιβλίο της σειράς. 
  Με αυτό να έχει συνέπειες, και έτσι χαρακτήρες τους οποίους θα έπρεπε να αντιπαθώ (*γκουχ γκουχρισαντγκουχ γκουχ*) να τους συμπαθήσω ιδιαίτερα.
  Ουσιαστικά θα μπορούσε κανείς να πει πως αυτό το βιβλίο ήταν μια μεγάλη σημαντική εισαγωγή σε έναν από τους κόσμους της Sarah J. Maas. Προτού μυηθούμε σε έναν φανταστικό κόσμο.. 



   Ο κόσμος στον οποίο υπάρχουμε αυτή τη φορά είναι το στη μέση νησάκι, η Πρίθιαν-Prythian. Παραδίπλα (προς τα αριστερά) βρίσκετε το Χάιμπερν-Hybern, στο οποίο δεν θα σταθούμε και πολύ.. Αν και αρχικά η πρωταγωνίστριά μας βρίσκονταν σε εκείνο το κομμάτι κάτω από την Πρίθιαν-Prythian, εκεί που γράφει Mortal Lands, σύντομα (πολύ σύντομα) πηγαίνει βορειότερα εκεί που αναγράφετε και η φράση Spring.
   Ο κόσμος των ξωτικών όμως χωρίζεται σε επτά Αυλές-Courts. Και αυτά είναι: η Αυλή του Χειμώνα, της Άνοιξης, του Καλοκαιριού, του Φθινοπώρου, της Μέρας, της Αυγής και της Νύχτας. Αυτά... Λιτά και απέριττα.


   Πριν συνεχίσω θα ήθελα να πω ένα τεράστιο συγχαρητήρια στη κυρία Sarah J. Maas. Το λεξιλόγιο που χρησιμοποίησε ήταν τόσο εκλεπτυσμένο που ειλικρινά μπόρεσα και το σύγκρινα με αυτό της J.K.Rowling. Βέβαια για να ακριβολογούμε ίσως αυτό να ευθύνεται και στην απίστευτα καλογραμμένη μετάφραση από την Έλλη Συλογίδου, η οποία μου θύμισε πάρα πολύ την μετάφραση που έκανε η αξέχαστη και ανεπανάληπτη Καίτη Οικονόμου. Ωστόσο παρατήρησα ένα μικρό μικρό λαθάκι το οποίο παίζει μεγάλη σημασία σε κάποιο βαθύτερο νόημα ανάμεσα στη σχέση δύο πρωταγωνιστών. Όποτε αν αυτή η κριτική διαβαστεί από κάποιο μέλος των εκδόσεων Ψυχογιός, θα ήταν τιμή μου αν επικοινωνήσετε μαζί μου...



   Η νεαρή μας Φέιρα-Feyre λοιπόν είναι αναγκασμένη να ζήσει με τον Tamlin, Άρχοντα της Αυλής της Άνοιξης (Spring Court). Και εδώ είναι η στιγμή που πρέπει να αποκαλύψω πως για κάποιο αρχικά ανεξιχνίαστο λόγο τον αντιπάθησα από την πρώτη στιγμή. Κάτι δεν μου κολλούσε σε όλη τη δομή του χαρακτήρα του γενικότερα. 
  


Στο κόσμο αυτό όμως υπάρχει μια αρρώστια. 
Μια κρυφή κατάρα. 
Κάτι που έχει γονατίσει τους πάντες και τα πάντα και όλο και επεκτείνεται. 
Επικίνδυνα, γρήγορα μα και βασανιστικά χτυπώντας αλύπητα.
Μα οι απαντήσεις βρίσκονται στα χέρια μιας γυναίκας.
Να που ήρθε η ώρα κάποιος να την σπάσει.


   Η κατάρα όμως έχει πολλές μορφές. Μάσκες καλύπτουν πρόσωπα, άρχοντες γίνονται δούλοι και η φράση που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αυτό το βιβλίο είναι η εξής: Τα φαινόμενα απατούν.


   Μπορώ να πω πως δεν συγκλονίστηκα όσο περίμενα αρχικά. Αλλά, το 4,6 το κέρδισε με το σπαθί του (κυριολεκτικά). Οι χαρακτήρες όσο και αν δεν τους φαίνεται αρκετά, έχουν μια πολύ βαθιά υπόσταση. 
   Και να που έρχεται το κομμάτι που ανυπομονώ να γράψω κάθε φορά. Οι χαρακτήρες.
   Ήταν μια υπέροχη αλλαγή να έχουμε μια πιο badass χαρακτήρα. Δεν είναι κάποια αθώα μικρή παιδούλα. Μια χαρακτήρας που δεν ξέρει να διαβάζει, ζωγραφίζει ως μια διαφυγή από τον βούρκο που αποκαλεί ζωή, και έχει μάθει να ηδονίζεται ανάμεσα στις κακουχίες που έχει περάσει ως παιδί μα και ως και έφηβη. Απόμακρη και σοβαρή, η Φέιρα έπεσαι πολύ πιο γρήγορα στα δίχτυα του έρωτα του Tamlin. (what a disappointment ) Μου άρεσε. Αλήθεια. Η εφευρετικότητά της ήταν αξιοθαύμαστη και το μόνο που θα μπορούσε να νιώσει κανείς για αυτήν είναι δέος.


   Ο Τάμλιν από την άλλη ήταν ένας άκρος αντιπαθητικός χαρακτήρας. Από την αρχή μέχρι το τέλος (κυρίως στο τέλος). Εντάξει, ίσως με εξαίρεση λίγες σκηνές, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Σίγουρα, ένα ξωτικό 500+ χρόνων προφανέστατα διαφέρει από κοινούς θνητούς, και πολύ πιθανότατα να μην ξέρει πως να φερθεί σε μια κυρία (γιατί η Feyre είναι πραγματική κυρία). Αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία. Ο Τάμλιν-Tamlin με τα πράσινα μάτια, μού είναι αντιπαθιτικός και αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Φυσικά όμως για να υπάρχει μια ολοκληρωμένη άποψη πρέπει να υπάρχουν και spoiers, έτσι, όποιο παιδάκι θέλει να διαβάσει ολόκληρη την γνώμη μου καλύτερα να πάει παρακάτω..

   
   Από την άλλη, ο Λούσιεν-Loucien, το δεξί χέρι του Tamlin μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής. Παρόλο που αρχικά είχε μια ¨mean¨ στάση προς το πρόσωπο της Feyre, στη πορεία μετατράπηκε σε μια πιο βαθιά σχέση, και στην περίπτωσή του, για κάποιο υποκειμενικό λόγο, τον συμπάθησα, και  μπόρεσα και κατάλαβα σε τι ευθύνονταν η πρωταρχική του στάση..



Και έπειτα είναι ο Ρίσαντ-Rhysand, Άρχοντας της Αυλής της Νύχτας, και ιδιαίτερα cruel θα μπορούσε να πει κανείς. Αυτός και αν είναι κλειστός, μυστηριακός και σκοτεινός. Υπήρξαν στιγμές που θα ήθελα να τον χαστουκίσω και ίσως να τον κρεμάσω και ανάποδα, αλλά το παιδί από εδώ έχει και φτερά, οπότε οι προσπάθειές μου θα έπεφταν στο κενό. Παρόλα αυτά σου βγάζει αυτή τη αίσθηση πως κάτι κρύβει. Και έχει να δώσει πολλά ως χαρακτήρας.


Μα υπάρχει ένας ακόμα χαρακτήρας. Η προσωποποίηση της ίδιας της κατάρας. Και δεν ακούγεται σε καμία άλλη παρά στο όνομα Amarantha...


Μα υπάρχουν κι άλλοι χαρακτήρες.. Πλάσματα και τέρατα. Προφητείες σε δάση και συμβουλές για να παραμείνει η Feyre ζωντανή. 
Πρέπει να μείνει κοντά του...
______________________________________________________

Spoilers

1. Ειλικρινά, δεν μπορείτε να φανταστείτε το πόσο χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να πω κακά λόγια για τον Tamlin, δημοσίως. Το ξέρω πως ο πιθανότερος παράγοντας για τον οποίο τον αντιπάθησα τόσο οικτρά είναι ότι είχα διαβάσει τόσα πράγματα για το δεύτερο βιβλίο, αλλά δεν μπορώ να κρύψω τα συναισθήματά μου.. Σίγουρα δεν προσπαθώ να θίξω κάποιον με την γνώμη μου, αλλά η χειρότερη στιγμή αυτού του βιβλίου ήταν η φράση που είπε έπειτα από το Calanmai. Εκείνη η φράση - δεν την θυμάμαι ακριβώς - που έλεγε πως έπρεπε να πάει με κάποια, αλλά εκείνη την ώρα του βγαίνουν όλα τα ζωώδη ένστικτά του και πως θα ήταν ¨απότομος¨.

<< Ναι, και εκείνη μου ζήτησε να μην φερθώ τρυφερά >> , γρύλισε, έτσι που τα δόντια του άσπριζαν στο σεληνόφως. << Μαζί σου όμως όμως θα ήμουν τρυφερός >>. Ρίγησα, όπως έκλεινα τα μάτια μου. Κάθε σπιθαμή του σώματός μου τεντωνόταν, καθώς τα λόγια του αντηχούσαν μέσα μου. << Θα σε είχα κάνει να βογκάς το όνομά μου, από την αρχή στο τέλος. Και θα μου είχε πάρει ώρα, πάρα πολλή ώρα, Φέιρα.>>

~ κεφ. 21 σελ. 250 της ελληνικής έκδοσης  .~

Νομίζω σε εκείνη τη στιγμή ήταν που τον μούτζωσα, έσκασα στα γέλια και μου έπεσαι το βιβλίο από το κρεβάτι. Τι ωμότητα. Τώρα, για να υπάρχει και λίγη αντικειμενικότητα, όταν διάβασα την ίδια φράση σε μια φίλη μου, είχε τελείως διαφορετική αντίδραση. Τελείως.. 

2. Γνωρίζω πολύ καλά πως δεν έχει δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στην οικογένεια της Feyre σε αυτό το βιβλίο. Βασικά και στο δεύτερο βιβλίο βλέπουμε περισσότερο από τις αδελφές τις, αλλά για κάποιον (ούτε και σε εμένα ξεκαθαρισμένο) λόγο, έχω την βαθιά πεποίθηση πως η μητέρα τους θα παίξει έναν πιο ¨σημαντικό¨ ρόλο. Βέβαια, αν το σκεφτείς από κάποια άλλη μεριά, η μητέρα της Πεντάμορφης-Beauty  δεν είχε παίξει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στο παραμύθι, αλλά αφού μου μπήκε αυτό μέσα στο μυαλό μου δύσκολο να το βγάλεις.

3. Αρχικά είχα μπερδευτεί λίγο με όλη την ιστορία ανάμεσα στην οικογένεια του Ρίσαντ-Rhysan και του Tamlin. Το μη ξεκαθαρισμένο για εμένα είναι γιατί ο Tamlin και ο πατέρας του σκότωσαν την αδελφή και την μητέρα του Rhysand. Και αν προτίθεται κανείς να μου απαντήσει θα ήμουν πολύ χαρούμενη..

4. Έχω να δηλώσω με πόνο στη καρδιά, πως αθάνατοι λένε πολύ εύκολα σ' αγαπώ....


Οι εικόνες είναι από τα ακόλουθα sites: obsessivereads  , To what ever end  ,  Stars, hide your fires  ,  Read at midnight  ,  peach print   , cocotingo 


6 σχόλια:

  1. Επιτεεεελουςςςςςς
    Περιμενα αυτη σου την αναρτηση περισσοτερο απο οσο ειμαι προθυμη να ομολογησω
    Λοιπον λοιπον....
    1.Δε θυμαμαι τι ειχε παιχτει με την οικογενεια του Ταμλιν και του Ρισαντ.Ομως αν βλαγω καποια ακρη θα εχεις και αλλο σχολιο μου...
    2.Οπως φαινεται και απο το 1. ακομα δεν εχω τελειωσει το ελληνικο βιβλιο.Ελπιζω και θα βαλω τα δυνατα μου να γινει αυτο το Σαββατοκυριακο γιατι το εχω παραξυλωσει.
    3.Τι εχει γινει λαθος στην ελληνικη μεταφραση που εχει σημασια για τη σχεση Ταμλιν-Φειρα?????Μη με κανεις να σκασω παρακαλω...
    4.Για να πω την αμαρτια μου,εγω τον συμοαθησα τον Ταμλιν.Και εκεινο το κομματι που εσκασες στα γελια...οκ η αληθεια ειναι οτι μου θυμισε λιγο Αφτερ(ή 50 αποχρωσεις του Γκρι ή γενικα καποιο βιβλιο απο αυτα που το μονο με το οποιο καταπιανονται ειναι το σεξ),αλλα απο την αλλη...εε...δεν ηταν και τοσο ασχημο(μη με κοροιδεψεις για αυτο)
    5.Αν δεν ξαναδω την οικογενεια ης Φειρα καθολου δε θα με ενοχλησει.
    6.Το μεγαλο διλημμα τωρα ειναι:περιμενουμε το δευτερο να μεταφραστει ή το παιρνουμε στα αγγλικα;;;;
    7.Αυτη η αναρτηση θα επρεπε να ειναι ακομα μεγαλυτερη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν.. Ας το πάρουμε από τα εύκολα.. Καταρχάς μπορώ να σε νιώσω και να σου πως ναι, η ανάρτηση προμηνύονταν ακόμα πιο μεγάλη, αλλά τελείωσα το βιβλίο σχεδόν μια εβδομάδα μετά από αυτό που είχα βάλει ως στόχο, και επειδή έχω πει στον εαυτό μου πω δε πρέπει να προχωρώ σε κάποιο επόμενο βιβλίο αν δεν έχω τελειώσει τη κριτική του προηγούμενου, έπρεπε να βιαστώ. Σε ευχαριστώ όμως που είσαι πάντα εδώ να με στηρίζεις και να μου φτιάχνεις την μέρα. Τώρα όσο αναφορά τις οικογένειες Tamlin-Rhysand... ο Tamlin και πατέρας του σκότωσαν την μητέρα και την αδελφή του Rhysand. Έπειτα ο δεύτερος μαζί με τον δικό του πατέρα σκότωσαν τους αδελφούς και τον πατέρα του Tamlin. Το ερώτημα όμως είναι γιατί; Μήπως (λέω εγώ με το αθώο μου μυαλό) παίχτηκε τίποτα ανάμεσα σε αυτές τις δύο οικογένειες. Δεν ξέρω αν με πιάνεις, αλλά πάρτο κατά Παπακαλιάτη μεριά. Έπειτα, αυτό με την ελληνική μετάφραση, θα σου στείλω αργότερα αναλυτικά μήνυμα. Τι άλλο..;... Επειδή είσαι φίλη μου ίσως σε συγχωρήσω. Καλά τώρα χωρίς πλάκα, ε, δεν έγινε και κάτι βρε αδελφέ.. Το νόημα είναι να δούμε αν θα αλλάξει ή θα παραμείνει ίδια η γνώμη σου στο δεύτερο βιβλίο. Και έτσι, η απάντηση σου στο μεγάλο αυτό δίλημμα είναι αγγλικό. Δεν γίνεται το τρίτο βιβλίο να κυκλοφορεί 2 Μαΐου και εμείς να μην το διαβάσουμε. Ντροπή και πάλι ντροπή.. Μπορώ να σου πω με μεγάλη σιγουριά πως στα επόμενα βιβλία θα δούμε πολύ περισσότερο από τις αδελφές Archeron. Μην αγχώνεσαι ιδιαίτερα που δεν έχεις τελειώσει το ελληνικό, το αγγλικό είναι πάντα καλύτερο. Να αγχωθώ εγώ που ακόμα δεν έχω τελειώσει το Winter, είναι λογικό, αλλά εσύ?
      Δεν ξέρεις πόσο χαρούμενη με κάνεις κάθε φορά με τα σχόλιά σου... Σε ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ..

      Διαγραφή
    2. Δεν κανει τιποτα😚η δικια μου μερα φτιαχνει καθε φορα που βλεπω μια αναρτηση σου
      Και αμα ειναι στυλ Παπακαλιατη σωθηκαμε😂
      Επισης θα εμφανιστουν παλι Νεστα και Ελαιν ακουω?Ελπιζω να ειναι καλο το αποτελεσμα...
      Και η γνωμη μου για τον Ταμλιν νομιζω εχει ηδη αλλαξει...ολα αυτα τα σποιλερ με παραεχουν προϊδεάσει για το τι μας περιμενει.

      Διαγραφή
    3. Εγώ όπως και να έχει θα σε ξανά ευχαριστήσω. Κοίτα τώρα, εγώ μια υπόθεση κάνω περί Παπακαλιάτη, αλλά νομίζω θα ήταν καλό (σσσςς αλλά σκέψου Tamlin και Rhysand να είναι αδέλφια). Και ναι, η Νέστα και η Ελαίν θα ξανά εμφανιστούν. Και όχι μόνο. Χαίρομαι για την πρόοδο σου ως άνθρωπος...

      Διαγραφή
  2. ΓΕΙΑ,

    ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΩ ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΡΙΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΠΟΤΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΕΚΔΟΘΕΙ? ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΡΚΕΤΟ ΚΑΙΡΟ.ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΜΟΥ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γεια σου. Το δεύτερο βιβλίο στα ελληνικά θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2018. Το τρίτο στα αγγλικά κυκλοφόρησε τον Μάη που μας πέρασε. Για την ελληνική έκδοση δεν με έχουν ενημερώσει η εκδόσεις Ψυχογιός.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...