Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Fangirl by Rainbow Rowell

   Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες (θεωρήστε αναγνώστες για πρώτη φορά φέτος)


   Αυτή η ανάρτηση μπορεί να θεωρηθεί και νόμιμα πια, πως είναι η πρώτη κριτική που κάνω το 2017. Και είναι μεγάλη μου τιμή να είμαι στην ευχάριστη θέση να σχολιάσω ένα βιβλίο σαν και αυτό.


   Δεν έχουν περάσει πολλές ώρες από την στιγμή που το τελείωσα, και για αυτό ακριβώς τον λόγο θέλω να πιστεύω πως θα μπορέσω να σας μεταδώσω σωστά τα συναισθήματά μου. Ας πάρουμε τα πράγματα όμως με τη σειρά. Από το οπισθόφυλλο:

Cath is a Simon Snow fan

Okay, the whole world is a Simon Snow fan..

But for Cath, being a fan is her whole life - and she is really good at it. She and her twin sister, Wren, ensconed themselves in the Simon Snow series when they where just kids: it's what got them through their mother leaving.

Reading. Rereading. Hanging out in Simon Snow formus, writing Simon Snow fan fiction, dressing up like the characters for every movie premiere.

Cath's sister has mostly grown away from fandom,  but Cath can't let go. She doesn't want to.

Now that they are going to college, Wren has told Cath she doesn't want to be roommates. Cath is on her own, completely outside of her comfort zone. She's got a surly roommate with a charming, always-around boyfriend, a fiction-writing professor who thinks fan fiction is the end of the civilized world, handsome classmate who only wants to talk about words... And she can't stop worring up her dad, who's loving and fragile and has never really been alone.

For Cath, the question is: Can she do this?

Can she make it without Wren holding her hand? Is she ready start living her own life? Writing her own stories?

And does she even want to move on if it means leaving Simon Snow behind?



   Το μαγικό με αυτό το βιβλίο είναι πως πράγματι η πρωταγωνίστρια είναι ένα fangirl. Από αυτά τα fangirl που θα ήθελες σαν τρελή να γνωρίσεις. Και φυσικά αυτό σε βάζει σε σκέψη: είναι και η Rainbow Rowell fangirl?

   Η αλήθεια να λέγεται, άργησα πολύ να διαβάσω αυτό το βιβλίο, αλλά σας έχω μια πολύ καλή δικαιολογία για αυτό: Δεν ήξερα αγγλικά. Εντάξει, ήξερα, αλλά πήγαινα μόνο a' senior, πόσα πράγματα θα μπορούσα να καταλάβω στα 11? Ενώ τώρα, 2 χρόνια και κάτι μετά ( δεκατριών χρονών αυτή τη φορά) ήταν πολύ πιο  εύκολο για εμένα να διαβάσω κάποιο βιβλίο στα αγγλικά. Έτσι με μεγάλη μου χαρά μπορώ να πω, πως αυτό το βιβλίο είναι το πρώτο που διάβασα και τελείωσα στα αγγλικά.


   Η Cath λοιπόν (για να επιστρέψουμε στο θέμα) είναι μια από τις πιο όμορφες πρωταγωνίστριες που έχω γνωρίσει ποτέ. Ένας ιδιαίτερα ρεαλιστικός χαρακτήρας και μέχρι και ένα σημείο θα μπορούσα να πω πως μου μοιάζει και (ή της μοιάζω) αρκετά. Για να είμαι ειλικρινής τα τελευταία χρόνια (και με αυτό εννοώ πάνω κάτω την τελευταία πενταετία) έχει γίνει μεγάλη μόδα η πρωταγωνίστρια να είναι ο τύπος του κοριτσιού που δεν  του αρέσουν τα πάρτι, προτιμάει να μένει στο σπίτι κλπ, κλπ, αυτό όμως δεν είναι τέτοιο βιβλίο. (Just kind of)



   Αααα, πριν το ξεχάσω, και επειδή εγώ δεν το κατάλαβα με την πρώτη πρέπει να σας αποκαλύψω πως η συγγραφές που αναφέρεται κατά την διάρκεια όλου του βιβλίου - η συγγραφέας της σειράς Simon Snow, δεν είναι υπαρκτή. Η Gemma T. Leslie δεν είναι άλλη, παρά η ¨παραλλαγή¨  της J.K.Rowling. Βέβαια δεν θέλω να επεκταθώ ιδιαίτερα στο θέμα, γιατί θέλω να υπάρχει αρκετή τροφή για την μελλοντική ανάρτηση που πρόκειται να κάνω, με όνομα Carry On, το οποίο πραγματεύεται το fanfiction της Cath, αυτό που διαβάζουμε μέσα από τις σελίδες του Fangirl. Το fanfiction που διαβάζει στον Levi. 


    Πολλοί από εσάς που διαβάζετε αυτή την ανάρτηση και έχετε διαβάσει το βιβλίο μπορεί να με μισήσετε αλλά, η όλη η ιστορία του Simon Oliver Snow και του bad roommate, Bazil, δεν με συγκίνησε. Τώρα τι να πω, ίσως το Carry On μου αρέσει. 



   Δεν ξέρω πως ακριβώς μπορώ να σας το εξηγήσω, αλλά ένα κομμάτι του εαυτού μου νιώθει, πως το βιβλίο Eleanor and Park της ίδιας συγγραφέως ζούσε μέσα από το Fangirl. Αυτό που θέλω να πω, είναι πως ένιωθα την παρουσία του σε ορισμένες σκηνές αυτού του βιβλίου, χωρίς καν να το έχω διαβάσει. Δεν ξέρω καν αν αυτό βγάζει νόημα.
   Η σχέσεις της Cath - όποιες και αν είναι αυτές - με τους ανθρώπους γύρω της, νομίζω πως μπορώ να τις περιγράψω μόνο με μια λέξη: ανθρώπινες. Και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα ατού του βιβλίου. Η συγγραφέας μπορεί να γράφει για ρεαλιστικά γεγονότα να είναι και η ίδια ρεαλίστρια, αλλά την ίδια στιγμή κάνει τους αναγνώστες της -και ίσως και την ίδια, από μόνη της- να ονειρεύεται. Και το τρελό είναι πως ο ρεαλισμός και η ονειροπόληση δεν πάνε μαζί. Λοιπόν.. τα φαινόμενα απατούν...



   Πιο πάνω, στο οπισθόφυλλο, γράφει: ..a surly roommate with a charming, always-around boyfriend.. Ε, αυτός ο charming boyfriend είναι ο Levi. Ο Levi Stewart που έκανε την κοιλιά μου να πονάει. Και να είστε σίγουροι, πως την ίδια αντίδραση είχε και στην Cather. 
   Δεν νομίζω πως θα μπορούσα να ερωτευτώ έναν άνθρωπο σαν τον Levi. Όσο υπέροχος και αν δείχνει. Όσο υπέροχος και αν είναι. Γιατί πραγματικά είναι.. Απλά δεν είναι ο τύπος του αγοριού που θα μου κινούσε την περιέργεια. Τώρα αν ρωτήσεις ποιος είναι ο τύπος του αγοριού που θα μου κινούσε την περιέργεια, δεν μπορώ να σου πω, γιατί πολύ απλά δεν ξέρω. Μπορώ όμως να σου πω, πως ο Levi θα μπορούσε να γίνει ένας υπέροχος κολλητός. Ας μην ξεχνάμε πως δουλεύει και στα Starbucks.



    Γενικά δεν μπορώ να πω πως αγγίζομαι ιδιαίτερα με ρομαντικές ιστορίες. Ίσως είμαι κυνική, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Ωστόσο, η σχέση της Cath με τον Levi, και του Levi με την  Cath, ήταν πέρα για πέρα ρεαλιστική (δεν ξέρω καν πόσες φορές έχω γράψει αυτή τη λέξη). Δεν υπόσχονται τίποτα για το μέλλον, και νομίζω πως αυτό είναι η πλέον μεγαλύτερη αλήθεια. Είναι μόνο δεκαοκτώ και αυτός είκοσι ένα. 



Μπορώ να παραδεχτώ πω πως αντιπάθησα αρκετά την αδελφή Wren. Μα πιο πολύ νομίζω πως κατέκτησε αυτή την υψηλή θέση στη καρδιά μου, για τον λόγο πως μοιάζει στην κολλητή μου. Εντάξει, την πρώην κολλητή μου. Αλλά, αν και δεν έχω δίδυμο αδελφό ή αδελφή, ξέρω πως τέτοιου είδους σχέσεις είναι πολύ δυνατές. Και πράγματι είναι, μέσα σε όλα, δείχνει πως οι άνθρωποι αλλάζουν και ωριμάζουν, αλλά τα αδέλφια μένουν no matter what.



Κανείς δεν θα μπορούσε να πει πως υπήρχαν πολλοί χαρακτήρες. Λίγοι και καλοί. Και μέσα σε αυτούς υπάρχει και η Laura. Αλήθεια δεν θα ήθελα να ξοδέψω ενέργεια για να γράψω λέξεις που να την περιγράφουν, αλλά θα ήταν κρίμα να μην πω πως αυτή η γυναίκα όχι μόνο δεν θα έπρεπε να θεωρείται μητέρα - άλλωστε και αυτή από μόνη της το πιστεύει αυτό - αλλά είναι και μια από τους χειρότερους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Και αυτό γιατί είναι ένας άσχημα αληθινός χαρακτήρας.



Αν υπάρχει όμως ένας ήρωας - πραγματικός ήρωας - σε αυτό το βιβλίο, αυτός είναι η Art. Ο πατέρας τους. Είναι από αυτούς τους ανθρώπους που πραγματικά θέλεις να τους μοιάσεις. Από τους ανθρώπους που παρ όλες τις δυσκολίες και τις τρέλες τις ζωής, αυτός είναι ένας βράχος που είναι εκεί για τα παιδιά του.



Και ύστερα υπάρχουν άλλοι δύο χαρακτήρες. Δύο βασικοί χαρακτήρες που έτσι και αλλιώς σε βάζουν σε σκέψη. Η κοκκινομάλλα Reagan και όμορφος ο Nick. Δεν θα σταθώ και τόσο στη Reagan, νομίζω πως δεν μπορώ να την περιγράψω. Αυτό που μου έχει μείνει όμως από αυτήν είναι μια φράση που είχε πει, και με έκανε κατευθείαν να τη υπογραμμίσω:

p.193: I'm a pretty good friend, but I'm a shitty girlfriend.

Θέλω να σταθώ περισσότερο στον Nick, και στο πόσο τον αντιπάθησα. Ήταν ένα τελείως εγωιστικό άτομο, που νοιαζόταν μόνο για τον εαυτό του και ήταν μεγάλος εκμεταλλευτής. Ο τύπος του αγοριού που η μαμά σου δεν θα σε προειδοποιούσε να μείνεις μακριά του απλά και μόνο γιατί δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά το πόσο σκατένια συμπεριφορά είχε τελικά. 



Αρχικά ήταν να βάλω 5 στα 5 αστεράκια. Έπειτα το κατέβασα στο 4,6 αλλά τώρα αν με ρωτήσεις θα σου πω 4,4, για τον μοναδικό λόγο πως ένιωσα κάτι να λείπει. Δεν ξέρω τι ακριβώς η αλήθεια είναι.. Αλλά ήταν ένα πραγματικά υπέροχο βιβλίο..


______________________________________________________

Spoiler

1. Αυτή η ανάρτηση μου βγήκε τόσο μεγάλη, που πραγματικά σκεφτόμουν να μην γράψω καθόλου spoilers, αλλά δεν μπορούσα να το κάνω. Έτσι, το πρώτο πράγμα που έχω να σχολιάσω - καρφώσω είναι το εξής: Θέλω να χαστουκίσω τον Nick.



Και έχω πολλούς λόγους να απαριθμήσω. Δεν είχε ούτε καν το τηλέφωνό της, και ήθελε να του κάνει τη χάρη να κερδίσουν μαζί εκείνο τα βραβείο. Δεν είχε το τηλέφωνό της. Και αν το καλοσκεφτείς δεν ήξερε και τίποτα για αυτήν. Ο μόνος λόγος για τον οποίο έκανε μαζί της παρέα ήταν επειδή τον βοηθούσε να γράψει την ηλίθια ιστορία του, την οποία πολύ το χάρηκα μόλις διάβασα πως δεν θα βραβεύονταν. Υπάρχει δικαιοσύνη τελικά.

2. Κοντά στο τέλος του βιβλίου, εκεί που το όγδοο βιβλίο βγήκε στην αγορά.. πόσο πολύ ταυτίστηκα με την Cath και την Wren. Πόσο πολύ. Και ας μην έχω κλάψει ποτέ κατά αυτόν τον τρόπο.. Μακάρι και το όγδοο βιβλίο του Harry Potter να ήταν το ίδιο καλό..

3. Συμπάθησα την Reagan. Πραγματικά συμπάθησα την Reagan, αλλά ειλικρινά, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να είμαι φίλη με έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν η πρώην κοπέλα του αγοριού μου -η πρώτη κοπέλα του αγοριού μου- και μάλιστα μου είχε εξομολογηθεί πως ήταν το πρώτο αγόρι που έκανε ποτέ σεξ, αν είναι δυνατόν. Από τις εικοσιτέσσερις ώρες που έχει η μια ημέρα, οι άνθρωποι είναι ξύπνιοι πάνω κάτω 17-18 ώρες. Ε, εγώ από αυτές τις 17-18 ώρες, θα ξόδευα τουλάχιστον τις 15 σκεπτόμενη πως θα μπορούσα να το κάνω να φανεί σαν ατύχημα.

4. Ένα από τα καλύτερα σημεία του βιβλίου για εμένα ήταν όλες αυτές οι κουβέντες που είχε η Cath με την Wren έπειτα από το συμβάν στο νοσοκομείο. Αλλά εκεί που θα ήθελα να σταθώ είναι πως θα ήθελα να υπήρχαν περισσότερες λεπτομέρειες μεταξύ Wren και Jandro.

οι φωτογραφίες προέρχονται από το pintrest. Τα δικαιώματα δεν είναι δικά μου

4 σχόλια:

  1. Λοιπον λοιπον...
    Καταρχας αυτη η αναρτηση εγινε οντως στις 5:21 τα ξημερωματα;;;😫😫
    Επισης
    Και εμενα μου φανηκε οτι κατι ελειπε απο το βιβλιο.Οχι οτι χρειαζοταν να γινει sequel.Αλλα ουτε και οτι επρεπε να τελειωσει ετσι.
    Απο την αλλη ομως....
    Ηταν πραγματικα πολυ καλο.Ενταξει,δε θα μπορουσα να πω πως ειναι οτι καλυτερο εχω διαβασει στην ζωη μου αλλα και παλι,απεκτησε μια θεση στην καρδια μου.
    Τωρα οσον αφορα τον Simon και τον Baz....δεν μπορω να πω οτι ασχοληθηκα και ιδιαιτερα μαζι τους (αν και θα ηθελα να μαθω πως τελειωσε η Cath το fanfiction της).Αλλα αυτο δε σημαινει οτι δε θα διαβαζα το Carry On με μεγαλη χαρα.
    Τωρα για τη σχεση Levi και Cath τι να πω εγω...τα ειπες εσυ ολα.
    Η Reagan?Οχι,δε θα αντεχα να μεινω μαζι της με τιποτα.Χωρις αυτο να σημαινει οτι δεν την συμπαθησα.
    Η Wren παλι...χμ....εγω την συμπαθησα αρκετα*καλυπτομαι απο την εκρηξη* χωρις να σημαινει οτι θα την εκανα παρεα αν δεν ηταν αδερφη μου.
    Ο Nick...λοιπον καλυτερα να μην τον πιασω στο στομα μου.(μονο εγω ειχε υποπτευθει στην αρχη ερωτικο τριγωνο Levi-Cath-Nick???ευτυχως που δε συνεβη.)
    Η Laura τωρα.....ρυτυχως που δεν ανακατευτηκε παραπανω στο βιβλιο,δε θα αντεχα.
    O μπαμπας της Cath και της Wren...δεν ξερω τι να πω για αυτον τον ανθρωπο.Ηρωας.Με τα προβληματα του,αλλα ηρωας.
    Και σε αυτο το σημειο ειναι που ανακαλυπτεις οτι οοολο αυτο το κατεβατο δε θα επρεπε να ειναι σχολιο σε αναρτηση και σταματας.
    Πολυ ωραια κριτικη(για αλλη μια φορα)
    Συνεχισε ετσι ☺☺☺

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά και όχι. Εγώ στις πέντε ήμουν καλά καλά χουχουλιασμένη στο κρεβάτι μου και ο Μορέας με είχε ήδη πάρει. Είναι αυτό που λες, με τίποτα δεν θα μου άρεσε να δω ένα sequel να κυκλοφορεί, απλά υπήρχε αυτό το μικρό μικρό περιθώριο να γίνει καλύτερο. Αλλά όπως και εσύ σίγουρα είναι σε ένα υψηλό μέρος στη καρδιά μου. Όσα έγραψες για τους χαρακτήρες... σε νιώθω απόλυτα, αν και όχι, ποτέ δεν σκέφτηκα κάποιο ερωτικό τρίγωνο μεταξύ Cath-Nick-Levi. Δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο πολύ χαίρομαι που διαβάζω την άποψή σου. Άλλος ένας λόγος λοιπόν να σου ξανά πω να διαβάσεις Harry Potter, έτσι ώστε να ακούσω την άποψή μου. Πολύ θα χαιρόμουν.... Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την υποστήριξή σου... :)

      Διαγραφή
    2. Σημερα σκεφτομουν οτι πρεπει να ξεκινησω παλι τον Harry Potter😲😲μεσα στο μυαλο μου εισαι

      Διαγραφή
    3. Είδες? Για αυτό είναι οι φίλοι..

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...