Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Οι Κατερίνες - An Abundance of Katerines by John Green

Γεια σας παιδιά



   Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που επιτέλους κάνω ανάρτηση για αυτό το βιβλίο. Δεν έχω πολλές πολλές εισαγωγές αυτή τη φορά.

   Αυτό το βιβλίο καθόταν στην βιβλιοθήκη μου από τις 26 Νοεμβρίου του '16 (ήταν η γιορτή μου τότε, ευχαριστώ για τα χρόνια πολλά) και μόνο τώρα βρήκα χρόνο να το απολαύσω όπως του αρμόζει.

{Τώρα που το θυμήθηκα, ακόμα και αν δεν θες να διαβάσεις όλη την ανάρτηση, θα παρακαλούσα να πας στο τέλος της.}


Από το οπισθόφυλλο:


Σε ότι έχει να κάνει με τα κορίτσια (και στην περίπτωση του Κόλιν αυτό αποδεικνύεται πολύ συχνά), όλοι έχουν ένα τύπο. Ο τύπος του Κόλιν Σίνγκλετον ήταν ... οι Κατερίνες. Είχε σχέση με δεκαεννιά κοπέλες. Όλες τους άκουγαν στο όνομα Κατερίνα. Και όλες τους - μα όλες τους, μέχρι την τελευταία - του είχαν ρίξει άκυρο. Ο Κόλιν πίστευε ότι ο κόσμος αποτελείται από ακριβώς δύο είδη ανθρώπων: από τα Άτομα που Ρίχνουν Άκυρο κι από τα Άτομα που Τρώνε Άκυρο. Πολλοί θα ισχυριστούν ότι ανήκουν  και στις δύο κατηγορίες, όμως αυτοί δεν καταλαβαίνουν καθόλου την ουσία του πράγματος: έχεις προδιάθεση προς την μια ή προς την άλλη μεριά. Τα Άτομα που Ρίχνουν Άκυρο μπορεί να μην είναι πάντοτε εκείνοι που ραγίζουν καρδιές και τα Άτομα που Τρώνε Άκυρο μπορεί να μην κυκλοφορούν μονίμως με ραγισμένη καρδιά. Όμως είναι αποφασισμένος να αποδείξει το Θεώρημα της Υποβόσκουσας Προβλεψιμότητας των Κατερινών, το οποίο ελπίζει πω, στην τελική του μορφή, θα μπορεί να προβλέπει το μέλλον μιας σχέσης, παίρνοντας εκδίκηση από τους απανταχού συλλέκτες άκυρων και ίσως, γιατί ποτέ δεν ξέρεις, να καταφέρει και ο ίδιος να κερδίσει την καρδιά του κοριτσιού των ονείρων του.


   Αυτό που χαρακτηρίζει την σχέση μου με τα βιβλία του John Green είναι η εξής: κάθε φορά που διαβάζω κάτι δικό του γίνεται αυτόματα το αγαπημένο μου. Έτσι όταν πρόπερσι (?) διάβασα το ¨The Fault In Our Stars¨ απλά και μόνο για να λέω πως το έχω διαβάσει, δεν ξετρελάθηκα μαζί του. Τον Μάη του '16 διάβασα το ¨Paper Towns¨ και κατευθείαν το λάτρεψα, ενώ τώρα, έχοντας διαβάσει το ¨An Abundance of Katerines¨ μπορώ να πω πως είναι το αγαπημένο από αυτά τα τρία.



   Ήθελα το διαβάσω εδώ και πολύ καιρό και ο κυρίως λόγος είναι το οπισθόφυλλο. Τόσο αινιγματικό, δεν μας δίνει και πολλές πληροφορίες. 

   Έχοντας μόλις αποφοιτήσει από το λύκειο, ο Κόλιν-Colin νιώθει ένα μεγάλο κενό. Και αυτό γιατί μαζί με το τέλος του σχολείου, έρχεται και το τέλος της σχέσης του με την Κ-19 (την δέκατη ένατη κοπέλα που τα είχε φτιάξει και άκουγε στο όνομα Κατερίνα). Με τον φίλο του Χασάν-Hassan αποφασίζουν να κάνουν ένα καλοκαιρινό ταξίδι. Στο δρόμο προς το άγνωστο όμως, πέφτουν σε ένα χωριό στο Tennessee και εκεί συναντούν την Lindsey Lee Wells και την μητέρα της, ενώ ύστερα από πολλά προσλαμβάνονται στην επιχείρηση της δεύτερης για την καλοκαιρινή περίοδο. Μέσα σε όλο αυτό το χάος, ο Κόλιν βιώνει ένα συναίσθημα που περίμενε καιρό. Ένα χτύπημα στο κεφάλι είναι η αφετηρία κάνοντας τον να ψιθυρίσει ¨Εύρηκα¨. Ένα κομμάτι του όμως συνεχίζει να λείπει.



      Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση είναι το γεγονός ότι μεταφράστηκε πέρυσι,παρόλο που στην Αμερικάνικη αγορά κυκλοφορεί από το 2006. 10 ολόκληρα χρόνια μετά πήραν την απόφαση οι Εκδόσεις Λιβάνη να το μεταφράσουν. 
   Τώρα που μιλάμε για τις εκδόσεις θα ήθελα να αφιερώσω αυτή τη μικρή παράγραφο στον κύριο Χρήστο Καψάλη, τον μεταφραστή ο οποίο έκανε εξαιρετική δουλειά με όλη τη σημασία της λέξης. Ως  γνωστό σπασικλάκι στο θέμα γραμματική, κάθε φορά που διαβάζω κάποια πετυχημένη μετάφραση, νιώθω μεγάλη χαρά. Στη προκειμένη περίπτωση, ο κύριος Καψάλης με ενθουσίασε σε τέτοιο βαθμό που απλά άφησα το βιβλίο στην άκρη μένοντας να κοιτάζω το εξώφυλλο με ένα χαμόγελο που έκανε τα μάγουλα μου να πονάνε. Πολλά πολλά συγχαρητήρια.

(όχι, πάρτε μια στιγμή και αναλογιστείτε το ότι χρησιμοποίησε την λέξη "μούσκουλα". Μόνο αυτό)



   Αυτό που αγαπώ περισσότερο στα βιβλία του κύριου John Green, είναι πως ποτέ δεν μπαίνει στο "τρυπάκι" του σίγουρου. Η μόδα του τέλειου ανοιχτόχρωμου δυτικού παιδιού.. Όχι, καμία σχέση.
   Σε αυτό το βιβλίο ζούμε και υπάρχουμε στην Αμερική, με τον Κόλιν να είναι Εβραίος με αφάνα και ο Χασάν ένας παχουλός Μωαμεθανός , η Λίντσεϊ να μην είναι το πρότυπο ομορφιάς με τα υπέροχα χαρακτηριστικά.. κοντολογίς, ένα κόσμο απόλυτα ρεαλιστικό. 
   Άφησα αυτό το βιβλίο με ένα αίσθημα ευφορία και χαράς, αλλά νομίζω ότι αυτό δεν θα με αφήσει τόσο εύκολα. Είμαι τρισευτυχισμένη  που είχα την ευκαιρία να το διαβάσω.
  Ωστόσο, αφού εδώ λέμε αλήθειες, νομίζω πως πρέπει να μιλήσω και για το μεγαλύτερο μειονέκτημα του αναγνώσματος αυτού. Ποιος λογικός γονιός, αφήνει το παιδί του να ταξιδέψει χωρίς να  έχουν κάνει μια σοβαρή συζήτηση? Έρχεται το παιδί σου, λέει θα πάω ταξίδι, φέρνεις κάποιες αντιρρήσεις για να το παίξεις και καλά αυστηρός γονιός και μετά το αφήνεις απλά να φύγει? Συγγνώμη, αλλά εγώ αυτό δεν θα το έκανα.




   Συνολικά, έχουν περάσει πέντε ημέρες από τότε που το τελείωσα και τα συναισθήματά μου είναι ολίγον μπερδεμένα. Μην παρεξηγηθώ όμως, το ότι νιώθω μπερδεμένη δεν διαγράφει το γεγονός ότι αυτό το βιβλίο ήταν inspiring
   Όσο το σκέφτομαι, καταλήγω σε ένα συμπέρασμα. Είναι καλό όταν οι αναγνώστες δεν έχουν ξεκαθαρισμένες τις σκέψεις τους. Σίγουρα κάποιο συναίσθημα υπερισχύει, αλλά αν υπάρχει ένα καλό στο διάβασμα που όλοι παραδέχονται  είναι πως τα βιβλία σε βάζουν σε σκέψη. Σε βάζουν στη διαδικασία να ξανά δεις τα πράγματα από κάποια άλλη μεριά, να ακούσεις και να συγκρίνεις γνώμες δικές σου με άλλων, να ενωθείς με χαρακτήρες είτε γιατί οι απόψεις σου ταιριάζουν με αυτούς, είτε για τον αντίθετο λόγο.
   



   Εμένα αυτό το βιβλίο με τον δικό του τρόπο με πήγε πίσω στο χρόνο, και αυτό γιατί με το τέλος του, συνειδητοποίησα πως νιώθω πλήρως τον Κόλιν (όσο μπορεί ένας άνθρωπος να καταλάβει κάποιον άλλον) αφού αυτό που εγώ πήρα από αυτό το ανάγνωσμα είναι ότι όλοι μας αξίζουμε μα κυρίως - κάτι το οποίο θα το στηρίζω μέχρι το τέλος - ο καθένας μας υπάρχει για να κάνει κάτι, ίσως όχι πολύ μεγάλο, αλλά υπάρχουμε για να δημιουργήσουμε κάτι, οπότε.. μην καθόμαστε στη σιγουριά μας και στο φόβο πως κάτι μπορεί να μην πάει καλά. Γιατί, όντως μπορεί κάτι να μην πάει καλά, αλλά εσύ όπως και να έχει, πρέπει να προσπαθήσεις. Και έτσι ερχόμαστε στο αγαπημένο μου απόφθεγμα από αυτό το βιβλίο.

"Άρα όλοι μας έχουμε σημασία... ίσως λιγότερη από πολλή, αλλά πάντοτε περισσότερη από καθόλου./ And so we all matter - maybe less than a lot, but always more than none"



   Και μόνο η ύπαρξή σου μπορεί  να σημαδέψει άτομα της ζωής σου. Για εμένα η μεγαλύτερη χαρά και πραγματική ευτυχία, είναι η γνώση ότι βοήθησα κάποιον. Ότι είπα κάτι, έκανα κάτι με αποτέλεσμα να εμπνεύσω κάποιον. Και ακόμα περισσότερο αν αυτός ο κάποιος είναι ένας άγνωστος που απλά οι δρόμοι μας συναντήθηκαν. Κάθε μέρα είναι ξεχωριστή και μοναδική για να την χαραμίζεις.
(Νιώθω πως αυτές μου οι σκέψεις σας έχουν μπερδέψει λίγο ως προς το τι  είναι "Οι Κατερίνες". Μην αγχώνεστε, αυτά είναι οι δικές μου τρέλες ύστερα από μια σύσκεψη που είχα με την μνήμες μου - τι ποιητικό-)

   
   Παραλίγο να το ξεχάσω. Ο λόγος που σας είπα να διαβάσετε το τέλος τούτης εδώ της ανάρτησης, είναι γιατί αρκετούς μήνες πριν (ίσως είναι και χρόνος)  διάβασα μια ιστορία στο Wattpad. Όσοι δεν ξέρετε τι είναι το wattpad: είναι μια εφαρμογή στη οποία όποιος θέλει μπορεί να ανεβάζει ιστορίες. Σε αυτή τη μαγική εφαρμογή ανακάλυψα το βιβλίο "Looking For Paper Stars", το πιο απίστευτο fanfic βασισμένο σε τρία βιβλία του John Green: Looking For Alaska/ Αναζητώντας την Αλάσκα, The Fault in Our Stars/ Το λάθος Αστέρι και το Paper Towns/ Χάρτινες Πόλεις. Η ιστορία είναι γραμμένη στα ελληνικά και την συνιστώ ανεπιφύλακτα. Έτσι, αν μπείτε στον κόπο να την διαβάσετε, σκέφτηκα να κάνουμε κάτι. Για να ξέρουμε μεταξύ μας ποιος διαβάζει το βιβλίο λόγο αυτής της ανάρτησης, να αφήνει αυτό εδώ (💪) - μαζί με την παρένθεση -   το συμβολάκι δίπλα από το σχόλιό του, ή και μόνο του. Ανυπομονώ να δω πως θα πάει!

Ελπίζω να σας άρεσε η ανάρτηση, κάντε μια κοινοποίηση, πατήστε το όμορφο άσπρο κουμπάκι, αφήστε ένα σχόλιο αν έχετε διαβάσει το βιβλίο ή αν όχι. Θα τα πούμε σύντομα.


Οι εικόνες είναι από τα ακόλουθα sites: rebloggy, quote book, buzzFeed, Hippo Quotes, Pinterest, polyvore, paperfury, cee brensan's

4 σχόλια:

  1. Ήθελα κι εγώ να διαβάσω αυτό το βιβλίο αλλά δεν είχα ακούσει τα καλύτερα λόγια σε σχέση με τα υπόλοιπα βιβλία του John Green κι έτσι το άφησα στην άκρη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμένα προσωπικά είναι το αγαπημένο μου. Ίσως υπάρχει αυτή η φήμη γιατί είναι από τα πρώτα βιβλία που έγραψε. Ωστόσο, ακόμα και αν είναι όντως όχι όσο καλό όσο τα υπόλοιπα εγώ θα στο πρότεινα έτσι κι αλλιώς.

      Διαγραφή
  2. Δεν μπορω να βρω πουθενα το looking for paper stars😭😭

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να το το link https://www.wattpad.com/123365998-looking-for-paper-stars-%CF%85%CF%80%CF%8C-%CE%B4%CE%B9%CF%8C%CF%81%CE%B8%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B5%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%BF Σορρυ που άργησα να απαντήσω αλλά δεν είχα wifi εδώ και 2 μέρες. Ελπίζω να το βρεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...