Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Περηφάνια και Προκατάληψη - Pride and Prejudice by Jane Austen

Γεια σας παιδιά




Υπερηφάνεια και Προκατάληψη, ή αλλιώς η πρώτη μου επαφή με την Jane Austen. Έχουν περάσει λίγες ώρες από τότε που το τελείωσα και ανυπομονώ να σας πω τις εντυπώσεις μου.



Από το οπισθόφυλλο:

Το μυθιστόρημα Υπερηφάνεια και Προκατάληψη, το δημοφιλέστερο απ' όλα τα έργα της, και ένα από τα σπουδαιότερα  μυθιστορήματα του 19ου αιώνα, διηγείται την ιστορία των Μπένετ, μια οικογενείας με πέντε κόρες που αναζητούν την ευτυχία σε ένα καλό γάμο. Ωστόσο, ο δρόμος προς την ευτυχία είναι σπαρμένος με εμπόδια. Μάλιστα, στην περίπτωση των δύο πρωταγωνιστών αυτά τα εμπόδια δεν οφείλονται μόνο στους άλλους αλλά και στους ίδιους τους εαυτούς τους.

Με μια πρόταση θα μπορούσε κανείς να πει ότι το βιβλίο αυτό μας παρουσιάζει την προσπάθεια και την διαδικασία εύρεσης συζύγου και όχι οπωσδήποτε της ευτυχίας (ή της αγάπης) όπως αναφέρει το οπισθόφυλλο. 

Από την ταινία του 2005.

Τα συναισθήματα μου μεταλλάσσονταν όσο το διάβαζα. Όχι μόνο λόγο των χαρακτήρων και των ιστοριών τους, αλλά λόγο και της ίδιας της ιστορία. Το βιβλίο λαμβάνει χώρα σε ένα χωριό της Αγγλίας στα τέλη του 1700 και αν αποκόμισα (ή και συνειδητοποίησα θα μπορούσα να πω) κάτι ήταν ότι ήταν μια εποχή με πολλές προσδοκίες.  Θα περάσω σε αυτό όμως αργότερα.

Από την σειρά του 1995.   

Με την έλευση του κυρίου Μπίνκλεϊ-Bingley και των αδελφών του (αλλά ειλικρινά κανείς δεν ενδιαφέρεται για αυτές) στο Hertfordshire η οικογένεια Μπένετ - Bennet αναστατώνεται. Η μητέρα της οικογένειας έχει σκοπό να παντρέψει και τις πέντε κόρες της και η είδηση ότι ένας νέος πλούσιος και ανύπανδρος άντρας είχε εγκατασταθεί τόσο κοντά τους την κάνει πανευτυχή.
   Αφηγήτριά μας σε αυτό το ταξίδι είναι η Ελίζαμπεθ Μπένετ η δεύτερη μεγαλύτερη κόρη του σπιτιού. Μια κοπέλα με άποψη, θα μπορούσα να πω πως της αρέσει να προκαλεί χωρίς όμως να περνάει αυτό το λεπτό όριο μεταξύ ευγένειας και ματαιοδοξίας (κοντολογίς, δεν δίνει σημασία στο τι πιστεύουν οι άλλοι για την ίδια). Έπειτα όμως γνωρίζει την ματαιοδοξία προσωποποιημένη. Ο υπερφίαλος, άκρως γοητευτικός και ξεδιάντροπα ''ψηλομύτης'' κύριος Ντάρσι-Darcy (και επίσης ο καλύτερος φίλος του κυρίου Μπίνκλεϊ) κάνει παντού αισθητή την παρουσία του, χωρίς βέβαια να αφήνει ασυγκίνητες τις γυναίκες στο πέρασμά του. Η κακία πρώτη εντύπωση που δίνει όμως (αλλιώς ονομαζόμενη ως προκατάληψη) τον καθιστά αρκετά αντιπαθή στον κόσμο του μικρού Hertfordshire.




    Αδιαμφισβήτητα ήταν ένα όμορφο ανάλαφρο βιβλίο με το οποίο περνάς ευχάριστα την ώρα σου. Παρόλα αυτά οι άγνωστες λέξεις δεν έλειψαν, όχι πως είχα πρόβλημα με αυτό, είναι πάντα μεγάλη χαρά να μαθαίνεις και κάτι καινούριο, ωστόσο έχω την πεποίθηση πως αν προσπαθούσα να διαβάσω το βιβλίο στη μητρική του γλώσσα δεν θα καταλάβαινα πολλά. (μεγάλη αποτυχία)
   Όντας η πρώτη μου επαφή με την "κλασσική" λογοτεχνία δεν ήξερα τι ακριβώς να περιμένω. Έμεινα όμως σε μεγάλο βαθμό ικανοποιημένη και σίγουρα μελλοντικά θα πιάσω και κάποιο από τα άλλα της βιβλία.
   Το Υπερηφάνεια και Προκατάληψη - ή αρχικά ονομασμένο First Impressions/ Πρώτες Εντυπώσεις - είναι μάλλον το διασημότερο από όλα της τα έργα, όχι όμως και το καλύτερο όπως ισχυρίζονται πολλοί. Θα το ανακαλύψω και αυτό κάποια στιγμή.



  Οι χαρακτήρες ήταν καλά δομημένοι αν και δεν είχαν το βάθος που θα περίμενα. Ήταν όμως έτσι σχεδιασμένοι που σε έβαζε κατευθείαν μέσα στην ιστορία. Η Μπένετ μια χαμηλότερης τάξης οικογένεια χωρίς αυτούς τους δήθεν καθωσπρεπισμούς που χαρακτήριζαν την εποχή. Γυναίκες με μοναδικό τους στόχο και σκοπό να κάνουν έναν άντρα να τις ερωτευτεί και να τις παντρευτεί, διόλου καλόβολες. Η σεμνοτυφία μερικών και η υπερηφάνεια άλλων.
   Αυτό που κατάλαβα από όλο αυτό το ταξίδι ήταν κάτι που με 
 εξέπληξε πολύ. Οι άνθρωποι της εποχής δεν διέφεραν τόσο με
 αυτούς του σήμερα. Παρατήρησα χαρακτηριστικά που όμοιά τους έχει η οικογένειά μου ή και εγώ η ίδια. Αναρωτήθηκα πολλές φορές σε ποια από τις δύο αδελφές Μπένετ μοιάζω. Με την Τζέιν που πάντα ψάχνει να βρει την καλοσύνη ακόμα και στις ασχημότερες καταστάσεις ή στη Ελίζαμπεθ που είναι πάντα επιφυλακτική με όλους γύρω της? Σε κάθε περίπτωση πέρασα πολύ δημιουργικά τον χρόνο μου


   Το έντυπο που έχω εγώ στην κατοχή μου είναι τον εκδόσεων Σμίλη και έμεινα υπέρ του δέοντος ευχαριστημένη. Εκτός του ότι ο μεταφραστής έκανε εκπληκτική δουλειά το όλο έργο ήταν πολύ καλοδουλεμένο. Στο τέλος του βιβλίου υπήρχαν  "σημειώσεις" οι οποία επεξηγούσαν λέξεις, φράσεις ή και νοήματα. Ξέρετε πως μπορώ πολύ εύκολα να ερωτευτώ ένα τέτοιο βιβλίο.


   Όλοι ξέρουμε παραμύθια. Κακές μάγισσες, κάστρα και ιππότες. Σε πολλές περιπτώσεις η μικρή μας αθώα ηρωίδα είναι κάποια κοπέλα χωρίς προίκα, ταπεινής καταγωγής η οποία στο τέλος καταλήγει με κάποιον πρίγκιπα ή αξιωματικό. Ποτέ όμως δεν σκεφτόμαστε ότι αυτή η πράξη (ο γάμος μιας κοπέλας από τα λαϊκότερα στρώματα με ένα γαλαζοαίματο) ήταν πολύ πρωτοποριακή και "μοντέρνα". Η οικογένεια του θα έπρεπε να είναι απολύτως αρνητικοί με έναν τέτοιο γάμο αφού δεν θα επωφελούνταν τίποτα, και, ω, η ντροπή είναι ένα άλλο θέμα. Αντίθετα τα παραμύθια και οι εκάστοτε προσαρμογές τόσο στη μικρή τόσο και στη μεγάλη οθόνη είναι αρκετά ψευδής. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα φέρνουν αρχικά αντιρρήσεις και είναι κατά αυτής της πράξης, στο τέλος όμως πάντα το ζευγαράκι καταλήγει μαζί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Κάτι το οποίο ίσως να ευσταθεί μερικά αλλά κατά γενική γνώμη.. δεν νομίζω. Μια τέτοια απόφαση θα ήταν κατακριτέα όχι μόνο από τις οικογένειές του ζευγαριού αλλά και από όλη την ομήγυρη, και η αγάπη καμιά φορά δεν έφτανε.
   Αντίθετα μέσα από τα μάτια της κυρίας Jane Austen ( η οποία δεν παντρεύτηκε ποτέ) βλέπουμε μια πιο γυναικεία ματιά στο όλο θέμα. Οι κυρίες της τότε εποχής δεν παντρεύονταν με έρωτα και αγάπη, αλλά κυρίως για λόγους καθαρού συμφέροντος. Ένας εξασφαλισμένος γάμος με ένα καλό εισόδημα ήταν το παν, και οι περιπτώσεις γάμου από έρωτα ήταν σπάνιες. Έτσι, κατά την διάρκεια ανάγνωσης ένιωσα μια βαθιά θλίψη. Διάβαζα για γυναίκες οι οποίες έδιναν τα πάντα, πολύ συχνά ήταν άβουλες και παρόλο που ήξεραν πως αυτός ο μελλοντικός γάμος δεν θα τους επιφέρει την ευτυχία τον έκαναν έτσι και αλλιώς με μεγάλο σθένος. Δεν μπορώ να τις κατηγορήσω φυσικά, ίσως αν ήμουν και εγώ στη θέση τους το ίδιο να έκανα. Ωστόσο ήταν πολύ λυπηρό να διαβάζω κάτι τέτοιο. Με το τέλος του βιβλίου συνειδητοποίησα πόσο τυχερή  είμαι που ζω σε μια εποχή (και μια χώρα) που έχω ελευθερίες και έκφραση της γνώμης.

   Εν κατακλείδι έχω να πω πως ευχαριστήθηκα αυτό το βιβλίο. Ήταν ευκολοδιάβαστο και σε παρέσυρε με ευκολία. Παρόλα αυτά, το τελευταίο κεφάλαιο μου φάνηκε βιαστικό.


Κάντε μια κοινοποίηση, αφήστε τα σχόλιά σας και πατήστε το όμορφο άσπρο κουμπάκι στο τέλος της ανάρτησης. Πείτε μου ιδέες - θα τα πούμε σύντομα.
________________________________________

Spoilers.

1.  Η κυρία Μπένετ (η μητέρα των κοριτσιών) με μπέρδεψε. Αρχικά δεν την πολυσυμπαθούσα. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι ξεχώριζε τα παιδιά της χωρίς να την νοιάζει αυτά πως νιώθουν (όχι βέβαια πως το βιβλίο το αναλύει) αλλά και στο γεγονός ότι είχε μια συμπεριφορά που θύμιζε περισσότερο μια νεαρή κοπέλα, παρά μια γυναίκα με τα χρόνια και την πείρα της (πιο ξεκάθαρα: έκανε σαν τις φίλες μου. Μόνο που αυτές έχουν μια δικαιολογία: είναι 13). Έπειτα όμως - τα ίδια χαρακτηριστικά βέβαια συνέχισαν να με ενοχλούν -  άρχισα να αναθεωρώ. Μου ήταν ξεκάθαρο πως ότι έκανε το έκανε όχι για να πληγώσει κάποιον επίτηδες, αλλά γιατί δεν ήταν σε θέση να σκεφτεί πως οι πράξεις της είναι λίγο.. τραβηγμένες και ασουλούπωτες.


2. Πόσο το ευχαριστήθηκα όταν μάθαμε και επίσημα πως όλα τα χρέη του κυρίου Ουίκαμ-Wickham τα είχε πληρώσει ο Ντάρσι. Χάρηκα φυσικά και για την ευσπλαχνία του, αλλά περισσότερο χαρούμενη με έκανε το γεγονός ότι βγήκα αληθινή. Είχα προαίσθημα και βγήκε σωστό. Υπάρχει τίποτα καλύτερο από αυτό?

3. Όσους χαρακτήρες "αντιπάθησα" σε αυτό το βιβλίο ήταν όλοι γυναικείοι.
   Η Λύντια κατατάσσεται εύκολα στη πρώτη θέση. Καλοαναθρεμμένη από την μάνα, είχε τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό της που απλά ήθελα  να πάρω αυτήν την ιδέα και να την βαρέσω. Φράση "αχίλλειος πτέρνα": <<Α, Τζέιν, τώρα που είμαι παντρεμένη γυναίκα πρέπει να πάρω εγώ την θέση σου, κι εσύ να πας χαμηλότερα.>>
   Δεύτερη θέση: η λαίδη Κάθριν ντε Μπεργκ-Lady Catherine de Bourgh. Το ότι πήγε να επισκεφτεί την Ελίζαμπεθ μόνο και μόνο για να της πει ότι αν πρόκειται να παντρευτεί τον ανιψιό της θα ντροπιαστούνε οικογενειακός ήταν το τελικό στάδιο. Ωστόσο, αν αυτό δεν είχε συμβεί ίσως η Ελίζαμπεθ να μην είχε πάρει ποτέ το όνομα Ντάρσι. Φράση "αχίλλειος πτέρνα":  Η λαίδη Κάθριν δεν πρόκειται να σχηματίσει κακή γνώμη επειδή θα είστε απλά ντυμένη. Της αρέσει να διατηρούνται τα διακριτικά της ιεραρχίας.
   Τρίτη και καταϊδρωμένη έρχεται η δεσποινίς Μπίνκλεϊ και μια φράση που με τρέλανε. 
<< Η Ελίζα Μπένετ [...] είναι από αυτές της νεαρές κυρίες που επιδιώκουν να γίνονται αρεστές στο άλλο φύλο υποτιμώντας το δικό τους.[...] Αλλά, κατά την γνώμη μου, είναι ένα άθλιο τέχνασμα, ένα πολύ ταπεινό μέσο.>>
Ναι, ladies and gentlemen, η Κάρολαϊν Μπίνκλεϊ δημιούργησε τον ψευτο-πουριτανισμό.

4. Τι απαίσιο όνομα το Fitzwilliam.


Οι φωτογραφίες είναι από τα ακόλουθα sites: coffeeandirony, deviantart, pinterest, WiffleGif, giphy, giphy

10 σχόλια:

  1. Ήρθε η ώρα για σχόλιο! Λοιπόν χαίρομαι που σου άρεσε το βιβλίο, εμένα είναι το αγαπημένο μου. Από της Ωστεν έχω διαβάσει 3 και είναι το καλύτερο μεχρι τώρα. Η Εμμα χωρίς πλοκη, πολύ προβλέψιμο και το Μανσφιλντ παρκ μετριο. Δν ξέρω αν ξέρεις την ιστορία της συγγραφέως αλλά ήταν μια λυπηρη ιστορία. Γενικώς θα έλεγα ότι η κυρία Μπενετ απλά ήταν αγράμματη κ απλά δν ενδιαφερόταν για συναισθήματα. Να παντρέψει τα παιδιά της με πλούσιους ώστε να έχει να λέει η κορη μου είναι με αυτόν κ να κοκορευεται. Εγώ το διάβασα από τις εκδ. Ζαχαρόπουλος Τώρα αν έχει διαφορά δν ξέρω. Με τις αντιπάθειες συμφωνώ και το όνομά του κυρίου Νταρσι δν το είχα καταλάβει μέχρι το γράμμα 😜 Αυτά! Έχει κ ζέστη!⛵🌅

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το βιβλίο ήταν πράγματι πολύ καλό, αυτή η αλλαγή συναισθημάτων μου άρεσε, απλά ίσως να μην με κέρδισε τόσο το γεγονός ότι η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια εποχή που όλοι είναι ψυχροί και πολύ μετρημένοι τόσο με τα λόγια τους όσο και με τις πράξει τους (δεν θα ξεχάσω ποτέ το γεγονός ότι η κυρία Μπένετ έτυχε να φωνάξει τον άντρα της ''κύριε Μπέντετ''. Ίσως να έφταιγε αυτό. όσο για την γνώμη σου για την προαναφερόμενη θα συμφωνήσω απόλυτα. Το δυστυχές είναι (και όχι ότι είναι ολοκληρωτικά υπεύθυνες οι ίδιες) πως υπάρχουν ακόμα τέτοιες μανάδες. Θα ψάξω και την δική σου έκδοση. Πράγματι η ζέστη είναι ανυπόφορη. Σε ευχαριστώ για το όμορφο σχόλιο. Ερώτηση: η ταινία ή η σειρά?

      Διαγραφή
    2. Ταινία και δυσάρεστη μου ήταν πολύ. Στεναχωρήθηκα πολύ για αυτήν και από ότι ξέρω αυτή είναι η ιστορία της. Κοίτα όμως κάνε το συνδυασμό αυτοί είναι πλούσιοι σαν να λέμε κάποια μεσαίας τάξης παντρεύεται έναν Πρίγκιπα για να σου κάνω την παρομοίωση με τα σημερινά δεδομένα. Λίγο ακραίαο παράδειγμα αλλά εγώ έτσι το βλέπω και οι πλούσιες τάξεις πάντα ήταν ψυχρές όταν σχετίζονταν με άλλα κοινωνικά στρώματα. Ευτυχώς τον άλλαξε η Ελίζαμπεθ αλλά εκεί που λέει ότι είχε τρόπους αλλά όχι ευπάθεια έχει δίκιο. Μαθαίνουν και έχουν υψηλή μόρφωση αλλά όχι τρόπους το να είναι ευγενικοί με ΟΛΟΥΣ. Οκ, τέλος σταματάω

      Διαγραφή
    3. http://www.cntraveler.com/story/a-jane-austen-festival-is-coming-to-bath-england τυχαίο έτσι;

      Διαγραφή
    4. To link που μου έγραψες δεν πιάνει :( Όπως και να έχει, θα συμφωνήσω μαζί σου. Δυστυχώς είναι και αυτό μια αλήθεια: καμιά φορά αν δεν έχεις τα χρήματα δεν μπορείς να είσαι ένα άτομο που να δέχεται την ευγένεια από ανθρώπους που είναι ψηλότερα από εσένα. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, αυτό συνεχίζεται ακόμα και σήμερα. Ίσως είναι μια κληρονομία την οποία δεν καταλαβαίνουμε ότι κληροδοτούμε από τους παλαιότερους. Και είναι κρίμα. Εντάξει, και εγώ σταματάω.

      Διαγραφή
  2. Όταν διαβάσεις το by your side αναμένω εντυπώσεις!📘

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή τη στιγμή στη βιβλιοθήκη μου υπάρχουν σχεδόν 20 αδιάβαστα βιβλία (και ντρέπομαι για αυτό) και θέλω να διαβάσω άλλα τόσα. Ελπίζω να τα καταφέρω. Μόλις όμως το διαβάσω να είσαι σίγουρη πως θα δεις την ανάρτησή μου. :)

      Διαγραφή
  3. Χμ χμ χμ χμμμμ
    Διαβασα την κριτικη σου(προφανως)αααλλαα δυστυχως δεν εχω διαβασει το βιβλιο(τι εκληξη !)Με βαση την κριτικη σου λοιπον...ε το βιβλιο(τουλαχιστον ως προς τον τροπο γραφης)ειναι οπως το περιμενα.Αν και δεν ειμαι φαν των κειμενων που διαδραματιζονται στην τοσο παλια εποχη,το συγκεκριμενο πρεπει να το διαβασω καποια στιγμη για να μπορω να εχω μια προσωπικη αποψη επιτελους...και η αναρτηση σου με ωθει ακομα περισσοτερο!!Επισης πολυ πλουσιο λεξιλογιο βλεπω δω περα...που τα εμαθες ολα αυτα?😊😊Συνεχισε ετσι !!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι σίγουρη πως έχεις σχηματίσει μια εικόνα στο μυαλό σου με το τι έχει να κάνει. Αν δεν έχεις ξανά επειχιρήση να διαβάσεις κλασσική λογοτεχνιά αυτό που σου λέω με σιγουριά είναι να μην το πάρεις στα αγγλικά. Το λεξιλόγια είναι αρκετά δύσκολο, και πρέπει να είναι κουραστικό. Δεν γνωρίζω βέβαια σε ποιο επίπεδο βρίσκεσαι, αλλά αυτή είναι μια γενική συμβουλή. Μην είσαι προκατειλημμένη με τον τρόπο γραφής. Και εγώ ήμουν, αλλά ως σύνολο, μέσα από τον βιβλίο ένιωθες αυτήν την αθώα ειρωνεία της συγγραφέα και το αποτέλεσμα ήταν όμορφο. Ωστόσο, αν δεν θες για χ ψ λόγους να διαβάσεις το συγκεκριμένο βιβλίο, εγώ αυτό που θα πρότεινα είναι να διαβάσεις κάτι μικρότερο σε μέγεθος, να πάρεις μια γεύση για να έχεις τουλάχιστον την εμπιρεία. Αλλά η Austen είναι μια πολύ καλή αρχή για να μπεις στην αποκαλούμενη κλασσική λογοτεχνία, ο τρόπος της είναι ελαφρύς και πιστεύω πως θα σου αρέσει. Μην αρχίσεις από τα βαριά π.χ. oscar wilde. (Θα το σιχαθείς, αν δεν είσαι συνηθισμένη σε ένα βαρύ κλίμα).Αν το διαβάσεις, θα χαρώ να ακούσω την γνώμη σου. Όσο για το λεξιλόγιο.. τι νομίζεις κυρία μου. Το διάβασμα ένα από τα πολλά του προτερήματα είναι το να εμπλουτίζεις το λεξιλόγιό σου. Και όταν είσαι σε θέση να χρησιμοποιείς αυτά που έχεις αποκομίσει (στη δική μου περίπτωση μέσω αυτού του blog) είμαι σίγουρη πως όλοι νιώθουν περήφανοι για αυτό. Σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...